PISET SUNGSUWAN

ตึกพรรณราย

2008-06-08T09:58:00.000-07:00

คณะโบราณคดี ณ ตำหนักพรรณราย

พิเศษ สังข์สุวรรณ

ที่ตั้งแห่งที่สองของคณะโบราณคดีหลังจากไปฝากอยู่กับพื้นที่กรมศิลปากรมาได้ระยะหนึ่งก็คือที่ตำหนักพรรณราย หรือเรียกกันสั้นๆว่าตึกพรรณรายแห่งวังท่าพระแห่งนี้

วังแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ประทับเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดินมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่หนึ่ง พระองค์ใดเคยทรงอยู่ที่วังนี้ และสืบเนื่องมาถึงใครนั้นต้องไปศึกษาเอา เขามีประวัติบันทึกไว้โดยละเอียดอยู่แล้ว

แต่ที่อยากจะบอกกันไว้ก็คือพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวในระยะที่ท่านต้องดำรงพระอิสริยยศเป็นกรมหมื่นเจษฎาบดินทร์นั้น ท่านทรงประทับอยู่ที่นี้มาโดยตลอด ถ้าขึ้นไปท้องพระโรง จะเห็นเสาต้นหนึ่งเขาปิดทองไว้ นั้นคือบริเวณที่ประทับว่าราชการของพระองค์ที่จะทรงขึ้นครองราชย์สมบัติ

ผ่านไปผ่านมาก็ยกมือไหว้หรือรำลึกในพระคุณของท่านเสียบ้าง พระองค์ทรงทำคุณไว้ให้กับแผ่นดินเป็นอเนกอนันต์นานัปการ

คำว่าพรรณรายนั้นแปลว่าสีพรายเลื่อมระยับงามผุดผ่อง เป็นพระนามของพระมารดาของเจ้านายพระองค์หนึ่งซึ่งครองวังท่าพระมา คุ้นๆว่าน่าจะเป็นสมเด็จกรมพระยานริศฯ จะใช่หรือไม่ใช่ก็ต้องไปค้นเอาเองอีกนั้นแหละ เมื่อเขาไม่สั่งไม่สอนก็ต้องไปค้นคว้าขวนขวายเอาเอง เผื่อจะได้ความรู้อื่นติดมาบ้าง ตัวของเราเองนี้หว่า ใช่ของใครที่ไหน ถ้าไม่ทำคุณให้ตัวเองเสียก่อนแล้วจะไปทำให้ใครอื่นเขาได้...เน๊าะ

ผู้เขียนเข้ามาที่ตึกพรรณรายครั้งแรกเมื่อเรียนจบมัธยมมาใหม่ๆจะสอบเอ็นทรานซ์เข้าศิลปากร

ที่เลือกศิลปากรก็เพราะชอบโดยไม่มีเหตุผล อาจจะเป็นเพราะเล็กดี คนไม่เยอะแยะวุ่นวายแต่ก็ใหญ่กว่าที่อื่นๆชั่งมันเถอะ นานาจิตตัง

เลือกสอบได้คณะเดียวคือคณะโบราณคดี เพราะไม่มีวาดรูปและคำนวณ

เนื่องจากต้องสอบวิชาเฉพาะของคณะด้วย ก็เลยต้องมาสอบถามวิชาอะไรมาถามกับเพื่อนคนหนึ่งซึ่งจะสอบเข้าคณะสถาปัตยกรรมไทย(หลักสูตรและชื่อในสมัยนั้น) มาถึงก็เงอะๆ งะๆ หาอะไรไม่เจออยู่พักหนึ่ง จนเจอใครคนหนึ่งเข้าในที่สุด ก็เลยถามคำถามเขาข้อหนึ่ง “ครูใหญ่อยู่ไหนครับ”

ก็เลยไปนั่งจ๋องหง๋องอยู่หน้าท่านอาจารย์ ม.จ.สุภัทรดิศ ดิศกุล ซึ่งท่านก็ทรงอธิบายให้ว่าไปซื้อหนังสือเล่มไหนมาอ่าน ก็เลยต้องเดินไปธรรมศาสตร์เพื่อซื้อหนังสือมาอ่านเพื่อสอบเข้าธรรมศาสตร์อย่างงงๆ เพราะในตอนนั้นไม่รู้ในความยากจนของมหาลัยศิลปากรที่ไม่สามารถมีโรงพิมพ์ของตนเองได้

ในที่สุดก็สอบเข้ามาได้อย่างโด่เด่ เพราะเจ้าเพื่อนที่มาสอบเข้า “ถาปัด”ก็สอบได้เช่นกัน แต่มันตก ม.8 และมันทำซ้ำๆอยู่อย่างนั้นถึงสามปี จนปีที่4 มันก็สอบม.8ผ่านจนได้ แต่สอบเอ็นฯไม่ติดอะไรเลย...โธ่เอ๋ย ชีวิตที่น่าสงสาร

นั่นคือชีวิตที่เข้ามาอยู่ในตึกพรรณราย ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้ายเป็นเวลา 5 ปีเต็ม จนจบไปพร้อมกับวิทยานิพนธ์เรื่อง “คณะโบราณคดี:ห้าปีแห่งการสังเกตการณ์” ที่ทะเลาะกับอาจารย์ผู้ตรวจจนขนลุกขนพอง เพราะดันไปเอาความจริงมาพูด

มหาลัยมีระบบอาวุโสที่ค่อนข้างจะเข้มงวดอย่างที่รู้จักกันดีอยู่แล้ว แต่สมัยนั้นเฮี้ยนกว่าสมัยนี้เยอะ สมัยก่อนมีสภาซีเนียร์ด้วยนะจ๊ะ ใครทำผิดกฎระเยียบของสังคมเกินเส้นแดงก็ต้องขึ้นสภาซีเนียร์นะจ๊ะ และสภาฯมีสิทธิลงโทษถึงขั้นเสนอให้มหาวิทยาลัยพิจารณาพักการเรียนหรือเฉดหัวออกไปได้นะจ๊ะ.....ไม่ใช่ขี้ขี้

อยู่ปีหนึ่งก็เรียนอยู่กลางชั้นบนของตึกพรรณราย ประกบซ้ายขวาด้วยห้องปี 4 และห้องปี 2 ...แสบไหมล่ะ....จะเดินเข้าห้องโดยไม่โดนกัดเป็นไม่มี กว่าจะพ้นฤดูรับน้องใหม่ไปได้ก็กะรุ่งกะริ่งกันจนดูไม่ได้ก็แล้วกัน ดีที่รุ่นพี่นั้นมัยนั้นเขาสวยๆ กันทั้งนั้น ทั้งกายทั้งใจ แผลแหวอะหวะเลยไม่มีแผลเป็น

สมัยนั้นรับรุ่นละ 30 คนเท่านั้น เฉลี่ยรุ่นพี่กับน้องใหม่คือ 1:3 และจำนวนแค่ 30 คนนั้นอัดรายตัวได้สบายมาก เราจึงรู้จัก และอยู่ด้วยกันเหมือนญาติมากกว่านักศึกษาร่วมคณะเดียวกัน

ลานอิฐแดง สำหรับสองสามเดือนแรกคือลานประหารดีๆนั้นเอง

สารพัดสารพันที่จะแกล้งกันได้อย่างน่าประหลาดใจ

ใครว่างๆก็ลองไปยืนกลางลานแล้วตะโกนดังๆดูสักพัก ตัวอาคารรอบด้านจะสะท้อนกลับมาจนกระดูกค้อนทั่งสั่นระริก

แล้วลองคิดถึงเสียงคนเก้าสิบกว่าคนตะโกนขึ้นสุดเสียงขึ้นพร้อมๆกันโดยเราต้องยืนทนฟังอยู่ตลอด 3 ชั่วโมงของทุกวันเป็นเวลา 3 เดือนวาจะเป็นอย่างไร...ไม่เป็นบ้าก็นับว่าเป็นบุญแล้ว

แต่พอสามเดือนผ่านไปแล้ว ลานอิฐแดงก็กลายสภาพจากทุ่งสังหารมาเป็นศาลาประชาคมของหมู่บ้าน มันเป็นที่กว้างที่เดียวในคณะที่ใครก็มานั่งคุยกัน มานั่งพัก มากินข้าว มาขโมยถั่วแขกกิน มาเตะตะกร้อ มาเล่นวอลเลย์บอล มาเล่นหมากรุกโดยคอยปัดลูกตะกร้อหรือลูกวอลเลย์มาตีแบโดยต้องพลิ้วหลบคมดาบที่อีกพวกหนึ่งฟันกันอยู่ มาเล่นกีต้าร์ร้องเพลงโดยไม่ต้องอ่านเนื้อ เพราะตาต้องดูอะไรต่อมิอะไรที่ปลิวว่อนอยู่แถวนั้น มาล้อมวงกินเหล้าโดยไม่ต้องถือแก้วและขวดเหล้าไว้กับตัว เพราะเหตุผลเดียวกัน

อย่างไรก็แล้วแต่ ชีวิตที่ตึกพรรณรายก็จะมีประชาคมที่ลานอิฐแดงเสียกว่าครึ่งหนึ่งของการใช่ชีวิตอยู่ที่นั่น ที่เหลือคือห้องเรียนที่เข้ามั่งไม่เข้ามั่ง ห้องเขียนแบบและ Drawing ชั้นล่างซึ่งเป็นหอพักนักศึกษาโดยไม่เสียค่าหอ สนามตะกร้อข้ามตาข่ายที่ลูกตะกร้อมักจะข้ามกำแพงมาตกใส่หลังคาห้องน้ำผู้หญิงจนตกใจเป็นโรคกะปิดกะปรอยกันมามากต่อมากแล้ว และโรงอาหารตรงสนามบาสฯปัจจุบันที่มักเข้าจะไปบ่อยๆยามไม่มีสตางค์ เพราะเซ็นต์ป้าแตงหรือยายนิดเอาไว้ได้ พอรับปริญญาก็เป็นซามูไรกันไปพร้อมกัน

พื้นที่สยองในตึกพรรณรายมีอยู่สองแห่ง ห่างหนึ่งที่ห้องของชมรมโบราณคดีและศิลปวัฒนธรรมอยู่ติดกับสวนแก้ว และติดกับห้องกลางที่ต่อไปสู่ห้องพระโรง ติดกับห้องดังกล่าวคือห้องกีฬาที่เราใช้เป็นที่เก็บอุปกรณ์กีฬา และเป็นที่กินเหล้า เล่นไพ่ เวลาฝนตก และเป็นหอพักสำรองเวลาหอพักใหญ่ที่ถูกท่านอาจารย์สั่งปิดพร้อมกันกับฝนตก ซึ่งทำให้เรากางมุ้งนอนที่ลานอิฐแดงไม่ได้

ที่ว่าเป็นที่สยองขวัญก็เพราะว่ามีหลายๆครั้งที่เรานอนในห้องกีฬาพอดึกๆก็มีเหตุการณ์แปลกๆเกิดขึ้นในห้องชมรมฯทั้งๆที่ไม่มีคนอยู่ และปิดล๊อกเอาไว้

เช่นมีคนมาโยกเก้าอีเล่นมั่ง มีเงาคนมายืนมองที่ประตูกระจกฝ้าที่อยู่ติดกันมั่ง

เจ๋งที่สุดก็คือมีใครมาเคาะพิมพ์ดีด......เคาะอย่างพิมพ์ไม่เป็น

สุดๆก็คือมีเสียงปัดแคร่ซะด้วย

พวกเล่นไพ่ดึกๆเจอกันเป็นประจำ ทั้งโง่กันซื่อบื้อไปนักต่อนักแล้ว

สยองโซนอีกแห่งหนึ่งก็คือห้องมืด ซึ่งเป็นทีทำการสมาคมนักศึกษาเก่ามหาวิทยาลัยศิลปากรในปัจจุบัน

สมัยก่อนเป็นห้องมืดสำหรับวิชาถ่ายภาพ ชื่อมันเองก็ฟังดูสยิวๆอยู่แล้ว พอเข้าไปมันก็แสยงๆอยู่ เพราะมันมืดตามธรรมชาติของการใช่งาน ยิ่งเข้าไปตอนดึก ๆ ละก้อ จะเกิดอาการทั้งสยิวแสยงจนตัวพองเหมือนเม่น

ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้วก็น่าสงสัยว่า จะเข้าห้องมืดเวลาดึกดื่นค่ำคืนทำไมกัน เมื่อรู้ๆอยู่แล้วว่า.......เออ!ช่างมันเถอะ

คำตอบก็คือประธานหรือผู้ช่วยแผนกถ่ายภาพจะต้องไปอัดรูปล้างรูป ซึ่งค้างคามาแต่กลางวันและทำไมต้องไปทำตอนกลางคืนก็ไม่ทราบเหตุผลเหมือนกัน

มีอยู่ครั้งหนึ่งประธานถ่ายรูปคณะมัณฑนศิลปมาขอใช้ห้องมืดตอนกลางคืนตอนเช้าเราไปพบเขานอนยิ้มไม่สมประดีอยู่คาประตูระหว่างห้องตากฟิล์มกับห้องอัด พอแกไปฟื้นขึ้นที่ห้องพยาบาลถามว่าเกิดอะไรขึ้นแกก็ไม่ยอมบอก

เลยเดากันว่าคงมีใครใจดีมาบอกหวยแก แกเลยดีใจจนช็อคไป

อีกประการหนึ่งทีทำไมมีใครเข้าไปในห้องมืดตอนกลางค่ำกลางคืนก็คือ น้ำไม่ไหล

น้ำไม่ไหลนี้คือน้ำในห้อน้ำของตึกพรรณราย สมัยก่อนมีห้องอาบน้ำด้วย ชาวหอก็จะอาศัยห้องน้ำนี้แหละเป็นห้องน้ำของหอ

การประปาสมัยก่อนยังสุขภาพไม่ค่อยดี คือเป็นนิ่วอยู่เรื่อยๆดังนั้นบ่อยครั้งก็จะเกิดวิกฤตการณ์น้ำไม่ไหลขึ้น

แต่ก็ไม่รู้ว่าเหตุผลใดที่ทำให้น้ำในห้องมืดไม่เคยไม่ไหล

ห้องมืดมีแหล่งน้ำอยู่แหล่งเดียว นั่นก็คือน้ำที่อ่าง Running เอาไว้ล้างฟิล์ม อ่างนั้นก็กว้างพอที่จะเข้าไปนั่งเล่นได้ จึงเหมาะมากที่จะเอาไว้เป็น Turkish bath เวลาน้ำในห้องน้ำไม่ไหล

คืนหนึ่งผู้เขียนจำเป็นต้องใช้บริการ Turkish bath ดังกล่าวนิ้ เนื่องจากรอน้ำในห้องน้ำจนดึกดื่นมันก็ไม่ไหล และเล่นตะกร้อมาทั้งเย็น เหนอะหนะนอนไม่ลง ต้องยอมเสี่ยงไปอาบน้ำในห้องมืด

หลังจากทำใจดีสู่เสือ(หรือผี)แล้ว ก็แข็งใจขนลุกเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องมืด

ไอ้ห้องมืดนี้ก็ไม่รู้ใครออกแบบระบบไฟไว้อย่างน่าเขกกะโหลก คือสวิทชไฟทั้งหมดไปรวมกันอยู่ในห้องตากฟิล์ม ซึ่งอยู่ในสุดของสามห้องติดกัน โดยแต่ละห้องมีประตูปิดเปิดถึงกันโดยเฉพาะ

ห้อง Running ที่เป็นสถาน Turkish bath นั้นอยู่นอกสุด แต่ต้องเดินไปในสุดถึงจะเปิดไฟห้องนี้ได้

ถึงบอกว่าต้องทำใจดีสู่เสือ(หรือผี)ไงล่ะ

พอเปิดไฟได้ก็ลงสรงสระสนาน สระผมสระเผ้าลงแชมพูสบู่ขมิ้นสบายใจเฉิบ

ทันใดนั้น!ไฟก็ดับพรึ่บทุกดวงที่มี!

ใจพี่หายวาบ เหมือนกุหลาบกลีบกระจาย

แต่ก็แข็งใจทำใจดีสู่เสือ(หรือผี)เอาไว้......ฮัมเพลงออกมาเบาๆโดยผิดคีย์ทุกตัวโน๊ต

ในขณะที่นั่งฟองฟอดอยู่ด้วยแชมพูและสบู่ และกำลังรวบรวมกำลังใจและสติปัญญาอยู่นั้นพลันก็เกิดเสียงความเคลื่อนไหวในห้องในสุด ตามมาด้วยเสียงประตูปิดดังพึ่บ!!!

เสียงความเคลื่อนไหวเคลื่อนต่อมายังประตูห้อง Turkish bath ที่ผู้เขียนนั่งจ๋อหว๋ออยู่ในอ่าง Running

โดยทันทีทันใดที่เสียงความเคลื่อนไหวเคลื่อนมาถึงประตูห้อง Running ผู้เขียนก็ใช้ความกล้าหาญสุดยอดครั้งหนึ่งในชีวิตของลูกผู้ชายที่ยังไม่ได้ใส่กางเกงยีนส์ Wrangler ในตอนนั้น กระโดดแผล็วลงจากอ่าง Running โดยไม่ลื่นล้ม ทั้งๆที่ทั้งหัวทั้งตัวฟูฟ่องไปด้วยฟองแชมพู และสบู่เปิดประตูนอกได้ก็เตลิดออกไปก่อนที่เจ้าของความเคลื่อนไหวจะปรากฏตัวขึ้นมิได้นำพาว่าตัวเรานี้จะมีอะไรติดตัวมาหรือไม่ คิดเสียว่าตอนเกิดมาก็มีแต่ตัวเปล่าก็แล้วกัน

เจ้าประคุณเอ๊ย!จะถูกผีหลอกนี่มันน่ากลัวกว่าถูกผีหลอกตั้งหลายเท่า อยากรู้ก็ลองดูซิ

ยังมีเรื่องราวอีกตั้งเยอะแยะเกี่ยวกับตึกพรรณราย และมีผู้คนอีกเยอะแยะที่มีเรื่องราวกับตึกพรรณราย แต่จะมาอยู่ในหนังสือเล่มนี้ทั้งหมดคงไม่ได้ มีโอกาสก็คงจะถ่ายทอดกันต่อๆไป

เมื่อคณะโบราณคดีย้ายไปอยู่ในตึกใหม่ในปัจจุบัน บุคคลในคณะก็เหินห่าง และเหมือนจะตัดขาดจากตึกพรรณรายไป

คนรุ่นใหม่ที่มีสังคมใหม่ แนวทางการศึกษาใหม่ การเรียนการสอนใหม่ มีคณาจารย์ใหม่ๆ มีความคิดและปรัชญาใหม่ๆ

ก็คงไม่สัมพันธ์อะไรกับตึกพรรณรายต่อไปแล้ว...เป็นแค่หอศิลป์และที่ทำการมาวิทยาลัยบางส่วนเท่านั้น

สิ่งที่เคยเกิดขึ้นของคณะโบราณคดี ณ ตำหนักพรรณรายก็จะเหลือแค่คำเล่าขาน และตำนานเท่านั้น

เมื่อความคิดเปลี่ยนไป คนก็เปลี่ยนไป

ที่ที่เปลี่ยนไป ก็ไปเพาะชำปลูกฝังเรื่องต่างๆให้กับผู้อยู่ตามสภาพแวดล้อมใหม่

อาจมีคนโต้แย้งคัดค้านในเรื่องนี้....ไม่เป็นไร...ไม่ใช่เรื่องสำคัญ

ลองสังเกตบุคลากรที่ทำงานอยู่ในตึกพรรณรายในปัจจุบันดูซิ

มโนคติเขาแตกต่างกับผู้อื่นทำงานอยู่ที่อื่นในขอบเขตของวังท่าพระนี้ไหม...

เขาเข้าไปอยู่ในผนังตึกเหมือนนักศึกษาโบราณคดีรุ่นเก่าฯหรือยัง

ตึกใหม่มันพูดอะไรกับพวกคุณมั่ง

ฟังมันไม่รู้เรื่องก็คงไม่เป็นไรมั๊ง

ทุกอย่างก็ไม่มีอะไรจีรัง....

นอกจากความเปลี่ยนแปลง

บทนี้ไปลอกมาจากไหนก็จำไม่ได้ หากเจอต้นฉบับแล้วจะนำมาแจ้งค่ะ

เป้า

08-06-08

พระราชทานเพลิงศพ

2008-05-13T05:44:00.000-07:00

ชมภาพพิธี และภาพวิดีโอการลอยอังคาร
ที่นี่

เมื่อพี่ต้าจากไป

ครอบครัวเราคิดถึงงานศพเล็ก ๆ

และหนังสือธรรมะ ที่เหมาะสมกับงานสักเล่ม

เป็นของที่ระลึก ตามกำลังของเรา

แต่ด้วยพลังแห่งความรักอันบริสุทธิ์ ที่มวลมิตรของพี่ต้าหยิบยื่นให้

งานศพพี่ต้า กลายเป็นงานที่เรามิอาจคาดฝันถึงได้

เป็นงานที่อบอุ่น จริงใจ ซาบซึ้ง

และยิ่งใหญ่มากในความรู้สึกของเรา

ไม่มีใครหวังจะ “ได้” มีแต่คนหวังจะ “ให้”

ได้เห็นความรักของผู้คงอยู่

หยิบยื่นสนองตอบแก่ความรักของผู้จากไป

กราบขอบพระทัย อย่างสูงสุด หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม-หม่อมกมลา ยุคล

กราบขอบพระคุณอย่างสูงสุด
คุณขรรค์ชัย บุนปาน

และทุกท่านที่กรุณาต่อพี่ต้าและครอบครัว

ขอบพระคุณมายังน้อง ๆ ศิลปากรทุกท่าน

ทางครอบครัวกราบขออภัยมายังความไม่เรียบร้อย-ขัดข้อง หากบังเกิดขึ้นในพิธีการ การต้อนรับ และระหว่างการดำเนินงาน

จดหมายถึงคณบดีคณะโบราณคดี ม.ศิลปากร เพื่อมอบเงินเพื่อการศึกษา

งานพระราชทานเพลิงศพ

2008-05-02T10:20:00.000-07:00

กำหนดการบำเพ็ญกุศล

ร.ท.พิเศษ สังข์สุวรรณ

วัดมกุฎกษัตริยาราม กทม.

วันเสาร์ที่ 10 พฤษภาคม 2551
16.00 น. เชิญศพขึ้นตั้งบำเพ็ญกุศล
19.00 น. สวดพระอภิธรรม

วันอาทิตย์ที่ 11 พฤษภาคม 2551
10.00 น. พระสงฆ์สวดพระพุทธมนต์
11.00 น. ถวายภัตตาหารเพล
11.30 น. พระธรรมเทศนา 1 กัณฑ์
12.00 น. รับประทานอาหารร่วมกัน
17.00 น. พระราชทานเพลิงศพ

เรียนเชิญทุกท่าน
ด้วยความเคารพ

ครอบครัว

************************

พิเศษ สังข์สุวรรณ : เพลง : ฤา... จะไปถึงฝั่งฝัน

2008-04-06T02:54:00.000-07:00

ชมวิดีโอ งานทำบุญพี่ต้าครบ 50 วัน
ที่บ้านปทุมธานี วันที่ 21 มีนาคม 2551

คลิกที่นี่ึค่ะ

ฟังเพลง ใน อัลบั้ม

YELLOW IS BEAUTIFUL
คลิกที่ภาพค่ะ

ฟังอัลบั้ม ฤา... จะไปถึงฝั่งฝัน
คลิกที่อัลบั้มด้านล่าง ค่ะ

บอกกล่าว

2008-04-05T08:42:00.001-07:00

อัลบั้ม ผ่านฟ้า ฟังเพลงได้เล้วนะคะ

"ผ่านฟ้า"

จดหมายมอบเงินเพื่อการศึกษา

2008-03-24T04:14:00.000-07:00

81/3 หมู่ 2 ต.สามโคก อ.สามโคก

จ.ปทุมธานี

วันที่ 13 พฤษภาคม 2551

เรื่อง การมอบเงินเพื่อการศึกษา

เรียน คณบดี คณะโบราณคดี ม.ศิลปากร

เนื่องจาก เงินร่วมทำบุญในงานศพ ของ ร.ท.พิเศษ สังข์สุวรรณ หลังหักค่าใช้จ่ายแล้ว

คงเหลืออยู่ 95,000 บาท ถ้วน

ทางมารดาและญาติ ของ ร.ท.พิเศษ สังข์สุวรรณ มีความประสงค์ใคร่ขอมอบเงินจำนวนนี้

ให้กับคณะโบราณคดี ม.ศิลปากร อันเป็นที่รักยิ่งของ ร.ท.พิเศษ สังข์สุวรรณ ผู้จากไป

และใคร่แสดงเจตจำนงของการมอบ เพื่อพิจารณา ดังนี้

ส่วนหนึ่ง ใช้จัดซื้อตู้หนังสือ เพื่อบรรจุหนังสืออันมีประโยชน์ ที่ ร.ท.พิเศษ ได้เก็บสะสมไว้

เพื่อใช้ประโยชน์สำหรับคณะโบราณคดีต่อไป โดยการจารึกชื่อ ร.ท.พิเศษ สังข์สุวรรณ ไว้เป็นที่ระลึก

บนตู้นั้น

และอีกส่วนหนึ่ง เพื่อนักศึกษาในการทำกิจกรรม โดยการพิจารณาร่วมกันตามสมควร

สำหรับจำนวนเงินในแต่ละส่วนจะเป็นเท่าใดนั้น เรียนขอความกรุณาพิจารณา

ตามความเหมาะสม

ขอแสดงความนับถือ

ครอบครัว ร.ท.พิเศษ สังข์สุวรรณ

พิเศษ สังข์สุวรรณ : เรื่องเล่า : ศาลพระกาฬ

2008-03-15T08:41:00.000-07:00

ศาลพระกาฬ1

ผมไปศาลพระกาฬ ลพบุรี ครั้งแรกเมื่อยังเด็กอยู่มาก ไปกับลุงกับป้า นั่งรถยนต์ที่ตัวถังประกอบด้วยไมไผ่ พอเลยอยุธยาไปแล้ว สองข้างถนนยังเป็นป่าข้างทางทึบกว่าปัจจุบันนี้มาก ลุงแวะลงซ้อมปืนอยู่บ่อยๆ

เราพักในค่ายสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เพราะลุงทำงานที่นั้น สมัยนั้นยังเป็นศูนย์การทหารราบอยู่ เดี๋ยวนี้เป็นศูนย์บัญชาการสงครามพิเศษ: กองกำลังรบเหล่าพิเศษของกองทัพบก

วันหนึ่งป้ากับลุงก็พาผมไปเที่ยวศาลพระกาฬ ตอนนั้นทะมึนครึ้มไปด้วยกิ่งใบของต้นไม้ใหญ่มากกว่าปัจจุบันหลายเท่า

ศาลพระกาฬเดิมเป็นศาสนสถานในศาสนาพราหมณ์ซึ่งต่อมก็แปลงมาเป็นฮินดู เป็นเทวะสถานที่ผู้สร้าง สร้างถวายเทวะที่ตนบูชาให้เป็นที่สิ่งสถิตย์ขององค์เทวะนั้นๆนเองจะได้มีที่ที่จะมาสักการะบูชาและอ้อนวอนขอสิ่งที่ตนปรารถนาได้ โดยไม่ต้องเดินทางไปสรวงสวรรค์

ลพบุรีเป็นเมืองหนึ่งในประเทศไทยที่มีการอยู่อาศัยและทับถมวัฒนธรรมกันมาอย่างต่อเนื่องนับพันปี

แรกสุดเมื่ออ่าวไทยกินอาณาเขตมาถึงแถบนี้ๆก็คงเป็นเมืองชายทะเลอยู่ตรงข้ามกับเพชรบุรี ซึ่งอยู่ทางฝั่งตะวันตก

เมื่อบ้านเป็นเมืองก็คงมีพวกละว้าหรือลั๊วะ ซึ่งอยู่ในแถบนี้มาก่อนเป็นผู้สร้างชุมชน จึงได้ชื่อว่าลวะปุระแปลว่าเมืองของชาวละว้าหรือลั๊วะ

แต่ชื่อนั้นน่าจะมาจากภาษาอินเดีย เพราะชาวอินเดียเดนทางทางเรือในแถบนี้อย่างกว้างขวาง

เมื่อน้ำทะลดลง ลวะปุระก็กลายมาเป็นที่ดอนอยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดิน

จากนั้นก็มีผู้คนและวัฒนธรรมต่างๆแผ่เข้ามาหรือแผ่ออกไป ตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ถึงสมัยประวัติศาสตร์และสมัยปัจจุบัน

เก่าที่สุดที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดบนดินก็คือวัฒนธรรมทวาราวดีและขอม วัด ปรางค์ ปราสาท กู่ เทวสถานต่างๆคงอธิบายได้

ศาลพระกาฬก็เป็นหนึ่งตามที่ว่าดังกล่าว

ดูองค์พระกาฬให้ดีๆจะเห็นว่าท่านมีสี่กร

นั่นคือพระนารายณ์....ฮินดู....ที่เข้ามาในอาณาจักรขอมก่อน แล้วจึงแผ่เข้าในสุวรรณภูมิ

แล้ว “ลพบุรี”แปลงชื่ออย่างไร

อย่าลืมพระรามเป็นอวตารปางหนึ่งของพระนารายณ์!!

พระรามมีโอรสชื่อพระลพ

และพระรามประทับอยู่ที่อโยธยา

ในสมันอยุธยา ลพบุรีคือเมืองลูกหลวงของอยุธยา

พอจะเข้าไหม...เรื่องราวนี้มาขั้นหลังตามคติความเชื่อโบราณ

มีตำนานลพบุรีกล่าวถึงว่าห้ามมีกรใช้น้ำส้มสายชูในเมือง....?

เพราะพระรามแผงศรไปปักยักษ์ตนหนึ่งล้มอยู่ที่นั้นและหากมีน้ำส้มสายชูไปโดยแผลเข้า ยักษ์ก็จะฟื้นและอาละวาด

มันก็เป็นเรื่องเล่าและตำนาน

แต่มันก็แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของเรื่องราวและความเชื่อบางอย่าง....ที่สอดคล้องกันกับความเชื่อของเมือง....และเปลี่ยนแปลงแผลงไปตามยุคสมัย

ผมเดินตามป้าและลุงไปบนศาล ลุงกับป้าไปสักการะพระกาฬ ผมรออยู่ที่ใกล้ๆทางเข้า...ผมแต่งตัวน่ารักแบบเด็กๆสวมหมวกไบเล่ย์ ติดตราโลหะเรื่องหมายค่ายนารายณ์ฯเป็นรูปฉลุพระนารายณ์สี่กร

อยู่ดีดีหมวกผมก็หายไปจากหัว..........!!

มองตามขึ้นไปก็เห็นไอ้จ๋อตัวหนึ่งหิ้วหมวกผมไปต่อหน้าต่อตา และขึ้นไปบนต้นไม้สูงใหญ่ที่ขึ้นอยู่

บนศาล

ผมร้องไห้จ้าด้วยความตกใจ...ลุงป้าวิ่งออกมา

ไอ้จ๋อตัวนั้นเอาหมวกผมไปแทะเล่นบนคบไม้สูง...มิใยว่าใครจะขู่ตะคอกหรือทำอย่างไร มันก็ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน....และไม่หนีไปไหน...กวนตีนอยู่อย่างนั้น

นานเข้า...หมดปัญญาแล้วป้าก็พาผมกลับ บอกว่าเดี๋ยวซื้อหมวกให้ใหม่

ในขณะเดียวกันก็มีใครสักคนที่เป็นคนที่อยู่ที่ศาลพระกาฬมาพูดอะไรกับป้า

ป้าคิดอยู่หน่อยหนึ่ง แล้วก็ให้ลุงอยู่กับผม แล้วป้าก็เข้าไปกราบเจ้าพ่อพระกาฬ...จะบอกหรือบนท่านว่าอย่างไรไมมีใครรู้

จู่ๆไอ้จ๋อมือไวก็โยนหมวกของผมลงมา!!!

ลูกน้องลุงรีบวิ่งไปเก็บมาคืนผม

ผมหยุดร้องไห้....

ไอ้จ๋อก็ยังคงนั่งอยู่บนคบและมองลงมานิ่งๆแล้วมันก็กระโจนเข้าฝูงไป

พิเศษ สังข์สุวรรณ/นานมาแล้ว/Revised on001018

ศาลพระกาฬ 2

โตขึ้นมาผมผ่านศาลพระกาฬไปอีกหลายครั้ง แต่ไม่เคยแวะเข้าไป....ไม่ใช่กลัวลิงขโมยหมวกหรอกเพราะเลิกใส่หมวกมานานแล้ว แต่เพราะมันแค่ผ่านไปที่อื่น แต่ก็ยกมือไหว้ทุกครั้งที่ผ่าน

แล้วผมก็ไปรับราชการทหารอยู่พักหนึ่ง

ช่วงหนึ่ง กองพันผมก็ต้องไปฝึกโดดร่มและรบพิเศษอยู่ที่ค่ายสมเด็จพระนารายณ์มหาราช

ผมไม่ผ่านการทดสอบร่างกาย...จะเพราะอะไรก็ช่างเถอะ....

แต่ก็ต้องอยู่กับเพื่อนๆที่กองร้อยอยู่ตลอดเวลา เพราะจำหน่ายออกจากหน่วยมาแล้ว ก็ต้องกลับพร้อมกับกองพัน

พอเขาฝึกโดดร่มเสร็จ เขาก็ไปฝึกจู่โจมที่จังหวัดอื่น

ผมกับเพื่อนอีกสี่หาคนที่ไม่ผ่านการทดสอบก็ต้องแกร่วอยู่ในค่าย...รอเพื่อนๆฝึกเสร็จ

วันๆก็ไม่ได้ทำอะไรมาก หายใจเข้าหายใจออกเท่านั้น

วันหนึ่งเบื่อๆมากๆเข้าผมก็เดินไปนั่งเล่นที่ศาลพระกาฬ

มีคนมาเที่ยวเป็นช่วงๆทั้งคนไทยและคนต่างประเทศ

เขามีร้านขายของในบริเวณศาล....เครื่องดื่ม...ของที่ระลึก....และอาหาเลี้ยงลิง

ผมก็เลยซื้อเบียร์กระป๋องหนึ่งถั่วคั่วสองถุง กะว่าจะเอาไปให้ลิงมันกินเล่น (ถั่วนะครับ ไม่ใช่เบียร์)

เอาถุงถั่วยัดกระเป๋ากางเกงสนามไป แล้วก็ไปนั่งจิบเบียร์ดูอะไรเพลินๆ

สักพักก็มีมือมาลวงกระเป๋ากางเกงผม!!!

ผมหันขวับไปทันใด!!!

สิ่งที่ที่ผมคิดว่ามันเป็นนักแซงค์กลับกลายเป็นไอ้วอกตัวเกือบเท่าหมา!!!

พอผมจะปัดมือมันออก มันก็แยกเขี้ยวใส่ผม!!

เขียวมันน่ากลัวกว่าดาบปลายปืนเสียด้วยซ้ำ!!

ผมก็เลยนั่งนิ่งๆ....ไม่รู้จะทำอย่างไง

ไอ้วอกมันกำถุงถั่วในกระเป๋ากางเกงผมแน่นและพยายามดึงออกไป....แต่ดึงไม่ออกเพราะมันติดกางเกงเนื่องจากผมกำลังนั่งอยู่!

พอมันดึงไม่ออก มันก็แยกเขี้ยวใส่ผม!!

ตรงนั้นก็ไม่มีใครเสียด้วย

แรกคิดว่าจะแบ็คแฮนด์ใส่มัน

แต่คิดอีกทีก็คิดว่าคงไม่ทันมัน....เพราะลิงต้องเร็วกว่าคน...และผมคงจมเขี้ยวมัน

ยัง....ยังก่อน....อย่าคิดว่าผมปลอดแหก....

เพราะข้างๆตัวผมมีลูกน้องของมัน...ตัวเล็กกว่ามันหน่อย อีกสองสามตัวกำลังทำท่าเหมือนกอริลล่าอยู่อย่างตระเตรียม

ผมเลยต้องใช้ความคิดที่สอง.......?

ค่อยๆยันขายืนขึ้นมาช้าๆ.......ช้ามาก!!!!!

จะเตะมันหรือครับ!!!!

บ้าสิ!!!....

ผมต้องยอมให้มันปล้น!!!!

เมื่อค่อยๆยืน กระเป๋ากางเกงมันก็คลาย....

มันก็เอามือที่กำถั่วออกไปได้.....

แล้วมันก็ถอยกลับไป.....กินถั่วไปพลาง!!!!!

ผมรู้สึกขายหน้าตัวเองที่สุด

โดนลิงปล้น!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ผมกลับมากองร้อยและเล่าให้จ่ากองร้อยฟัง แกหัวเราะเหมือนเมากัญชา แล้วสอนผมว่า “วันหลังผู้หมวดไปอีก ใส่ไอ้โอ๊บไปซี่”

“ไอ้โอ๊บ” คือรองเท้าคอมแบ็ตทหารที่เราเห็นเวลาเขาใส่ชุดฝึกนั่นแหละ

วันรุ่งขึ้นด้วยความพยาบาท ผมก็ทำอย่างที่จ่ากองร้อยบอก แล้วกลับไปที่ศาลฯแล้วทำทุกอย่างเหมือนเดิม....ซื้อเบียร์....ซื้อถั่ว...ยัดใส่กระเป๋ากางเกง...ไปนั่งที่เดิม....

สิ่งที่ไม่เดิมก็คือ...ผมสอดสายตาหาไอ้ลิงเปรตนั่นตลอดเวลา

ที่นั่นมีลิงมากมาย และเคลื่อนไหวตลอดเวลา

มันเหมือพยายามมองหาคนในตลาดนัดสวนจตุจักร แต่ผมก็ไม่ละความพยายาม...มองหาไปเรื่อย จนในที่สุดผมก็เห็นมัน!!!

มันนั่งอยู่บนหลังคาทางเข้าศาล ตรงข้ามกับร้านขายถั่วคั่ว

มันมองมาที่ผมเมื่อผมสบตามัน!!!!!!!!!

มันทำคิ้วยกขึ้นยกลง และมองผมจากหัวถึงตีน

สายตามันเต็มไปด้วย “หางหมู”(คือเครื่องหมายคำถาม(Question Mark))

ผมสบตากับมันครู่หนึ่ง...กะว่าเดี๋ยวมันจะมาปล้นผมแบบเดิมอีก...คราวนี้เจอกัน!!!

และแล้วมันก็ขยับตัว...!!

ผมก็ขยับตีน....!!!!

แล้วมันก็กระโดดทันที!!!!

แต่ไปอีกทางหนึ่ง....และหายลับไป!!!!!ในฝูงของมัน

ผมนั่งอยู่อีกสักพักหนึ่ง เอาถั่วให้พวกลูกลิงมันกินกัน

พอพายุอารมณ์สงบลงแล้ว ก็คิดว่า “ช่างมันเถอะ”

แล้วผมก็กลับมากองร้อย นอนอ่านหนังสือสบายใจ

จะว่าไปตามชาติพันธุ์วรรณาแล้ว ลิงกับคนก็มีสายสาขามาใกล้เคียงกัน คงจะต้องมีอะไรหลายๆอย่างที่คล้ายๆกัน...แล้วแต่ใครจะพัฒนามากกว่ากัน

แต่สันดานเดิมคงยังพอมีร่องรอยให้มองเห็นได้...ขี้โกง...เอาเปรียบ...ข่มขู่...ระราน...และขี้ขลาด

มนุษย์ชาติพัฒนาขึ้นมาดีกว่าหรือไม่ดีกว่า ผมก็ตอบไม่ได้มากนัก

เรื่องปรัชญาอาจจะใช่....ความเป็นชีวิตอาจจะไม่

อย่างไรก็ตาม ชีวิตที่ไปถึงอวกาศได้ก็คือ ลิง

พิเศษ สังข์สุวรรณ/นานมาแล้ว/001018

ศาลพระกาฬ 3

เมื่อผมลาออกจากราชการทหารแล้ว ครั้งหนึ่งผมก็ไปอยู่ที่ลพบุรี...ไปเที่ยวพักผ่อนและไปเยี่ยมเพื่อนฝูง ไปพักอยู่ที่วัดมหาธาตุ ซึ่งส่วนหนึ่งเขาทำเอาไว้เป็นที่พักของข้าราชการกรมศิลปากร และผมมีรุ่นพี่คนหนึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยศิลปากรอยู่ที่นั่นตอนนั้น...เรียกแกว่า “พี่มาด” ก็แล้วกัน...

เราพักกันอยู่ที่นั่น ทุกเย็นคืนก็ชื่นมื่น ร่ำสุราเฮฮากันไปตามประสา

ตอนกลางวันข้าราชการเขาก็ไปทำงานกัน พวกที่ไม่ได้ทำราชการคือพวกผม ก็แกร่วอยู่ที่บ้าน พัก.....

ทำอะไรที่ไม่เป็นอะไรไปเรื่อย

หลายวันเข้าผมก็เบื่อ...ไม่รู้จะไปไหน ก็เลยเดินไปเที่ยวศาลพระกาฬเพราะอยู่ใกล้กันนิดเดียว

แวะเบิกบานกับเบียร์สักพักก็เข้าไปในศาลพระกาฬ มันเป็นช่วงหลังเที่ยงหน่อย จึงมีคนไม่มากนัก...

นั่งดูอะไรเพลินๆก็เหงาๆและง่วงๆจึงเอนนอนลงบนพื้นหินยาวในบริเวณศาลฯ...คิดถึงหน้าใครต่อใครไปพลาง แล้วก็ผล็อยหลับไป

ในฝันที่ฝันใฝ่นั้นงามหนักหนา มีแฟนเป็นเทพธิดา

มีนางฟ้าเป็นสนม มีปราสาทราชวังที่ชื่นชม

มีพรมวิเศษ ขี่เหาะได้ดังใจ

แล้วผมก็สะดุ้งสุดตัว เพราะถูกดึงหัวเกือบตกม้า!!!!!!

สะบัดออก ลุกขึ้นได้ ก็เห็นผู้บังอาจมากระชากผมของผม!!!...

มันคือลิงน้อยกระจ้อยร่อยตัวหนึ่ง....นั่งทำหน้าตายอยู่ข้างๆ....!!!

ผมกระเด้งลุกขึ้น กะเตะมันให้เข้าโกลไปเลย....

แต่ไม่มีทางที่จะไวกว่ามัน....มันเผ่นไปข้างหลังศาล ผมไล่ตามเหมือนบ้า

แต่อย่างไรก็ไม่มีทางทันมัน

ไปถึงหลังศาลก็มีลิงทั้งฝูงอยู่ตรงนั้น....ไม่มีทางจำได้ว่าไอ้เวรตัวไหนมาจิกผมผมเล่น...หน้ามันก็เป็นลิงเหมือนกันหมดทุกตัว

จะไปฟ้องร้องกับพ่อแม่มันก็ไม่ได้ เพราะมันคงไม่มีทะเบียนบ้าน..

ก็ได้แค่ข่มความโกรธ........

อีกครั้งหนึ่ง ผมก็ไปนั่งเล่นที่ศาลพระกาฬอีก...เป็นความผูกพันอะไรก็ไม่ทราบ...

แม่ผมเคยเล่าให้ฟังว่า ตอนผมเกิดใหม่ๆเกือบไม่รอด....ตอนนั้นพ่อ แม่ทำฟืนอยู่ที่พระพุทธบาท สระบุรีและผมกำลังจะตาย...แม่จึงบนบาลพระกาฬให้ผมรอดและถวายผมให้เป็นลูกของท่าน...

ผมก็เลยมีโอกาสมาเขียนเรื่องนี้ให้คุณได้อ่าน

ผมก็ทำแบบเดียวกับทุกครั้งที่ไปศาลพระกาฬ ซื้อเบียร์ ซื้อถั่ว นั่งดูลิงและผู้คน

วันนั้นมีนักท่องเที่ยวชาวตะวันแดง(ญี่ปุ่น) มากรุ๊พใหญ่...ส่วนใหญ่ก็งั้นๆเพราะหง่อมแล้ว....มีเอ๊าะๆอยู่ไม่กี่คน แต่ก็พอเจริญตาได้

พวกเขาเดินชมศาลแล้วผ่านมาทางผม กำลังจะอ้อมไปหลังศาล...แล้วพวกเขาก็มองมาที่ผม...และยกกล้องถ่ายภาพมาถ่ายผม...????

ผมแปลกใจ แต่ความเข้าข้างตัวเองมีมากกว่าเราคงหล่อระเบิดกระมัง พวกเขาถึงมาชักรูปเลยทำมาดเข้ม อกผ่ายไหล่ผึ่งและโปรยยิ้มมุมปาก...พวกเขาก็ถ่ายกันใหญ่.....

ทันใดนั่น!!!!.....ทันใดนั้นก็มีมือมาเด็ดผมของผม หนึ่งเส้น!!!!....

หนึ่งเส้นจริงๆ !!!!

ผมหันไปดูก็เห็นไอ้จ๋อตัวหนึ่ง เขยิบไปนั่งห่างผมไม่มากแล้วก็เอาผมของผมขึ้นมาดู.....

แล้ว???

มันก็เอามาถูซอกฟันของมัน!!!!

มันเอาผมของผมไปทำ DENTAL FLOSS !!!!

พวกนักท่องเที่ยวญี่ปุ่นถ่ายรูปกันพึ่บพั่บ และหัวเราะกัจนหาง..งูไม่เจอ!!!!

ผมเองก็พลอยหัวเราะไปด้วย

เพราะเจ้าจ๋อมหัศจรรย์นั่น นั่งถูฟันอย่างไม่สนใจใครหรืออะไร....มันคงกินถั่วแล้วติดฟัน รำคาญ และผมคงมี Dental Floss ให้มันใช่ได้

มิน่าเล่า...ลาแคระที่ศาลพระกาฬตัวหนึ่ง ที่เขาคงเอามาปล่อยไว้ มันถึงไม่ค่อยมีขนหาง....

เรื่องนี้พอเข้าใจได้

แต่ที่ประทับใจมากก็คือ มันมือแน่มาก ฉกเอาแต่ผมเส้นเดียว...เส้นเดียวจริงๆ...

คนเรายังต้องใช้แหนบเลย...มนใช่แค่นิ้ว!!!!! และมันไม่รู้จักคอมพิวเตอร์เสียด้วยซ้ำ

พิเศษ สังข์สุวรรณ/นานมาแล้ว/001018

THE GOD AND ME!!!

2008-03-09T06:35:00.000-07:00

I บ้านพิษณุโลก

ตอนเป็นเด็ก ๆ .... นั่งรถสามล้อของบ้าน เข้าถนนพิษณุโลก... วิ่งขนานกับคลองเลียบทางรถไฟ นิดหน่อย ก็มุ่งตรงไปสามแยกสนามม้านางเลิ้ง ... เลี้ยวซ้ายเข้าถนนนครสวรรค์และข้ามถนนเข้าบ้าน ... ที่เคยเป็นวังที่ประทับของเสด็จนายกรมฯกรมหลงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ... เสด็จเตี่ยของ ทร.ไทย...

จากหัวถนน (หรือหาง ?) พิษณุโลก... ซ้ายมือเป็น ร.พ.มิชชั่น ... เลยไปเป็นบ้านพิษณุโลก ที่เคยเป็น วังเก่า...

ตอนเป็นเด็ก ๆ ๔-๕ ขวบ ... ฉันถูกเลี้ยงโดยแม่ และป้า... อยู่คนละบ้าน-เขตเดียวกัน ....

บ้านพ่อแม่ ทำฟาร์มไก่...

บ้านป้าก็ทำฟาร์มไก่ .. แต่ขันคนละอย่างกัน...

ถ้าป้าอยู่บ้าน ... ป้าจะเอาฉันไปเลี้ยงเสียทั้งวัน....

ตกเย็น-กลางคืน จึงส่งคืนแม่ .....

แม่มีน้องอีกสองคน (ตอนนั้น) ก็เท่ากับป้าช่วยลดภาระการเลี้ยงดูให้แม่ ....

ป้าเลี้ยง แต่ไม่ได้ดูตลอด ....

ป้าต้องออกไปทำธุระต่าง ๆ นอกบ้าน ......

คนเลี้ยงฉันใกล้ชิดจริง ๆ ช่วงนั้น เป็นพี่เลี้ยง ชื่อ ยายผิว .... ผอมแห้ง ไอค๊อก แค๊ก ......

ทั้งบ้านระแคะระคาย และมารู้ความจริงเอาภายหลังว่า ยายผิวแกเป็น Tuberculosis .... เรียกสั้น ๆ ภาษาแพทย์ + ชาวบ้าน ว่า T.B. ..... แปลว่า วัณโรค .... ซึ่งเป็นโรคติดต่อร้ายแรงในสมัยนั้น !!! ….. ตายเพราะโรคนี้กันมาก !

พอรู้ว่ายายผิวเป็น T.B. ยายผิวก็โดนอาการของโรคอัปเปหิออกจากบ้านไป !......

แต่ไม่ก่อนที่จะเอื้อเฟื้อหางเลขโรคชื่อฝรั่งนั้นให้ฉันไปแว่บหนึ่ง !!

นี่แค่หางเลขนะจ๊ะ !!!!!!!

หางเลขรางวัลที่ ๑ จัง ๆ ฉันคงไม่มาเขียน memoir ให้เปลืองหมึก เปลืองกระดาษอยฝุ่แล้วนะจ๊ะ นาย... จ๋า..

การณ์ฆเป็นซะเช่นนั้นแล้ว ทางบ้านฉันก็เลยต้องทำการบ้านสถานการณ์เสียใหม่ !!.....

ก็คือ Admit ฉันเข้าโรงพยาบาล Mission ไปเลย...

ไปหาหมอที่โน่น แล้วกลับมานอนบ้าน ... นอนกับแม่ ... แม่ไม่ยอมให้ใครเอาไปเลี้ยงอีก !! …..

เป็นอย่างนั้นทุกวันไป .... จนหายดี !! ซึ่งก็กินเวลาหลายเดือนอยู่ ......

ในช่วงนั้น ฉันก็มีโอกาสเข้าไปวิ่งเล่น เดินเล่น นั่งเล่น ในสวนด้านหน้าของบ้านพิษณุโลก ซึ่งมีทางเข้าออกติดรั้วโรงพยาบาลอยู่บ่อย ๆ ที่คนเลี้ยงไปรอยา รอหมอ รอตรวจ รอนัด อะไรตามเรื่องของหมอ ....

ฉันชอบที่สวนนั่น ... เพราะแปลกตาแปลกใจดี .... นอกจากความร่มรื่นด้วยไม้น้อยใหญ่แล้ว ... ตรงมุมต่าง ๆ ในสวนบางมุม ก็มีรูปปั้น หล่อ ตั้งประดับไว้ ....

มีไม่มากนัก ... แต่แต่ละรูปช่างดึงดูด และมีเสน่ห์ต่อเด็ก ๆ อย่างฉันเป็นอย่างยิ่ง.....

สวนนั้นมีชื่อที่ตั้งไว้ ... แต่ฉันไม่ทราบว่าชื่ออะไร ....

โต ๆ ขึ้นมา ก็เรียกขึ้นเองว่า .... “สวนเทพเจ้า”…….

โตขึ้นมาอีก ... เรียนหนังสือมากขึ้นอีก ก็เรียกว่า … “EDEN OF THE GODS”……

ที่เรียกเช่นนั้นก็เพราะประติมากรรมทั้งหลายในสวนนั้นเป็นรูปเทพเจ้าของฮินดูและเทพนิยายไทยเสียส่วนมาก .... ปั้น สร้างหล่อ ด้วยฝีมือชั้นเซียน .... แม้จะมองด้วยสายตาเด็กอย่างฉันก็ตาม ....

ที่จำได้ติดตาก็คงจะเป็น พระนารายฯ์ทรงประทับบนหลังขนดพระยาอนันตนาคราช ....

ที่จำได้แม่นก้เพราะมีรูปงู คือพระยาอนันตนาคราชเป็นเครื่องผูกใจหลักอยู่ .....

แหม ! เด็กกับงู ..... ยิ่งดูยิ่งเข้าใกล้ !! ….

ความใกล้ชิดของฉัน ต่อสวนดังกล่าว ก็คงเป็นอย่างที่หว่านเอาไว้เสมอมา ..... แม้จะย้ายนิวาสถานระหกระเหินไปไหนต่อไหน .... ถ้าผ่านคราวใด ก็ต้องมองด้วยความระลึกถึงซึ่งย้อมด้วยภาพเก่า ๆ เสมอ ... ตราบจนปัจจุบัน ....

หากจะเล่าให้ฟังด้วยมุมมองอื่น ก็มีอะไรแค่นิด ๆ หน่อย ๆ

มันอาจออกไปทางจิตศาสตร์ หรือมิติจักรวาลสักเล็กน้อย ใคร่ฟังก็ฟังไว้ ....

และแล้ว .... ฉันก็ได้มาสัมผัสเทพเจ้าต่าง ๆ ที่เคย ๆ เห็นตั้งแต่เด็ก อย่างไม่คาดคิดฝัน แม้จะเลยสัมผัสที่ ๕ ไปก็แล้วแต่ .....

ฉันสอบ Entrance เข้าคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากรได้ ... และเรียนจนจบ .....

นั่นแหละ คือ วงรอบอีกวงของการพบกัน .....

ระหว่างฉัน .... กับ เทพเจ้า .......

เรื่องนี้เขียนประมาณเดือนเมษายน ๒๕๕๐ ขณะพักรักษาตัวที่ รพ.เจ้าพระยา

II. THE GODS AND ME

Fri, May 04, 2007

ปล้ำผีลุกปลุกผีนั่งอยู่นานพอสมควร เจ้า T.B. ก็ bye bye ผมไปตามทางของมัน เป็นการ farewell ที่ค่อนข้างจะเฉยชา มีนตึง สำหรับผู้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมา แม้จะไม่นานนัก แต่ก็เฉียดตายไปวูบวาบ ! …. ผมเคยเจอมันที่คนอื่น ๆ มันก็ทำเป็นไม่รู้จัก ! ก็แล้วไป .... ทางใครทางมัน !! ……

ผมก็อยู่ที่วังนางเลิ้ง และเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ ตามธรรมชาติ ทั้งร่างกายและจิตใจ ... แต่ที่โตแซงหน้าใครทั้งหมด คือ ความซน ! … แก๊งค์ผมที่ลพบุรีน่ะเหรอ.... ชิดซ้ายหลีกไซเรนไปเลย !

ที่บ้านนางเลิ้ง มีศาลเจ้าอยู่หลายศาล ส่วนใหญ่จะอยู่ตามริมรั้วหรือใต้ต้นไม้ใหญ่ ริม ๆ สนาม .... ซึ่งก็เป็นพื้นที่ที่ผมใช้เล่นอะไรขลุกขลัก ๆ ไปเรื่อย ๆ ......

ตามประเพณีไทยแล้ว สิ่งที่มีคู่กับศาลเจ้า ศาลพระภูมิ ศาลอื่น ๆ นอกจากศาลสถิตยุติธรรมแล้วก็ คือ .... “ตุ๊กตาเสียกบาล” อันใครต่อใครเอามาถวายแก้บนมั่ง ถวายด้วยศรัทธามั่ง ด้วยเหตุผลอื่น ๆ มั่ง ....

ศาลไหน “ศักดิ์สิทธิ์” หรือ “เฮี้ยน” มาก ... ตุ๊กตาเสียกบาล ก็แน่นขนัดชานเรือนชานศาล เบียดเสียดกันตกลงมาที่พื้นมั่ง ก็ไม่น้อย.

ก็เสร็จเจ้าหัวจุกจอมซนน่ะซี .... จะเหลือเรอะ !!.....

แม้ผมจะมีพี่ชายพี่สาว แต่ก็อายุมากเกินกว่าจะมาเล่นปั้นวัวปั้นควายกับผม ... น้องสาวก็มี ... แต่ก็เล็กเกินไป-ผมจึงมักจะฉายเดี่ยว เล่นอะไร กุ๊กกิ๊ก ๆ ไปตามจินตนาการของผมคนเดียว .... ของเล่น พ่อแม่ก็หาให้ แต่ไม่มีอะไรถูกใจเท่า “ตุ๊กตาเสียกบาล” ที่เกลื่อน ๆ ที่เกลื่อน ๆ ศาล ....

จึงเป็นภาพปกติธรรมดาที่จะเห็นผมเล่นอะไรง่วนอยู่แถว ๆ ศาลคนเดียว .... ที่บ้านต้องมาตามไปกินข้าว อาบน้ำ ทุกวัน ...

ณ อาหารกลางวัน ของวัน ๆ หนึ่ง ... ก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้ในที่สุด !! …..

ผมหายไปไหนมาไม่ทราบ เกือบตั้งสามชั่วโมงหลังกินข้าว ทั้ง ๆ ที่ผมก็อยู่ตรงนั้น !!!!!

พิเศษ สังข์สุวรรณ : เรื่องเล่า : ตุ๊ดตุ๊ดตู่ อยู่โรงบาล

2008-03-07T10:20:00.000-08:00

เรื่อยเรื่อย มาเรียงเรียง บินโฉมเฉียง จนปีกลู่

มาโผล่ เอ๋ยกู ตุ๊ดตุ๊ดตู่ อยู่โรงบาล

นั่งรถสี่ล้อเข้า เก๋ไม่เบาสองเท้าทำงาน

ซ้ายขวา คล่องชำนาญ หาหมอตาหวาน บอก admit

ตั้งใจจะมาปรึกษา เรื่องปัญหารูท้องน้องนิด

รูกระจิ๋วแต่ขยันผลิต น้ำปุดผุดท่วมเตียง

หมอยิ้ม โลกก็แย้ม เซ้นต์ให้แต้ม คนท้องเดี้ยง

Admit ส่งขึ้นเรียง รอเจาะท่อน้ำประปา

น้องสาวดังเจ้ากระซิบ ตาขยิบ ซื้อเสบียงมา

ตุนให้แล้วทูลลา กลับพาราใกล้บ่อบึง

ทิ้งเราเฝ้าวิมาน คลุ้งหมอกควัน เสียงอื้ออึง

อีกสามบ้านดูประหนึ่ง รังวิหคนกกระจอกจ้อ

วุ่นวายพะรุงพะรัง นานาจิตตัง รำกันป้อ

เป็นอะไร เป็นเมื่อไร ที่ไหน ทำไม ใครหนอ

มาตอมมุงดูกัน อ้อ คนเหมือนกัน ใช่ไหมพ่อ?

แต่สงสัยผิด ward เนาะ น่าจะอยู่ สูคิกรรม

หลับตาท่าเหนื่อยปรี่ ลูกไม้ที่ใช้ประจำ

เสียงเจี๊ยวค่อยเพลาพรำ ไปจ้อพร่ำ ประจำเตียง

ดีกลงก็หลับใหล ล่องไปตามสำเนียง

เหมือนมนต์ที่ไร้เสียง หล่อเลี้ยงสัมปะชัญโย

พิเศษ สังข์สุวรรณ : เรือ่งเล่า : คืนหนึ่งกับผีดิบ

2008-03-05T08:50:00.000-08:00

คืนหนึ่งกับผีดิบ

เว็บไซต์สำเร็จรูป เริ่มต้น วันละ 1 บาท

มนุษย์เราค่อนข้างแปลก เพราะเรานอนแล้วมีความฝัน ไม่รู้ว่าตัวอื่นๆมันฝันหรือเปล่า แต่ก็น่าจะมีเพราะเคยเห็นหมาที่มันนอนหลับกระตุกๆอย่างไรชอบกล แต่ก็เป็นเรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้ เพราะถามมันๆก็ไม่ตอบ เพราะมันอาจฟังได้แต่พูดไม่ได้

มนุษย์เราคงฝันมาตั้งแต่เกิดทั้งๆที่ ยังไม่มีประสบการณ์อะไร.... แต่เราอาจจะมีประสบการณ์อื่นๆมาก่อนที่จะเกิด และเป็นภาพหลอนตามมาในช่วงเวลาหนึ่ง

โตขึ้นมาเราก็มีประสบการณ์อื่นๆ เพิ่มพูนไปตามอายุขัย.... และเราก็เอาไปฝันโดยตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ.... ตื่นขึ้นมาก็จำได้บ้างจำไม่ได้บ้าง เอาไปตีเป็นหวย ถูกบ้างผิดบ้างไปตามวิสัย

ผมมักจะฝันเห็นผีบ่อยๆ.... คงเคยทำอะไรเขามามาก.... ตื่นมากลางดึกนอนไม่หลับบ้าง ช่าง....มันบ้าง ตามความรำคาญและอารมณ์

ตอนที่ผมอยู่วังนางเลิ้งซึ่งเคยเป็นที่ประทับของกรมหลวงชุมพรฯ ผมเคยฝันว่ามีผีตัวหนึ่งกำลังเข้ามา ผมหนีลงไปแอบในบ่อปลาซึ่งปลูกต้นกกไว้ด้วย!!!!!

ผีเดินมาถึง ก็มองไปรอบๆ....หาผม!!!!

ผมซุกอยู่ใต้น้ำในดงต้นกก.... ผีมองไปรอบๆ... และมองมาที่บ่อปลา!!!!!!!!

ทันทีที่ผีมองมา.... ต้นกกก็พลันแห้งเหี่ยวโรยราไปในทันที!!!!!!!!

ผมก็เลยถูกเปลือยอยู่ในบ่อปลาโดยไม่มีต้นกกกำบัง.... และผีก็มองเห็นผม!!!!!

โชคดี....ผมตื่นขึ้นมาก่อน.....เหงื่อท่วมตัว

แต่ก็ดีกว่าที่จะฝันต่อ.....

เมื่อไม่นานมานี้ก็ฝันถึงผีอีก!!!!!.....

คราวนี้เป็นผีดิบ!!!!!!

ผมนอนอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง กลางป่า..... ก็ไม่รู้ไปนอนที่นั้นทำไมเหมือนกัน ตื่นมากลางดึก เพราะได้ยินเสียงแปลกๆ จึงออกไปนอกบ้านมองดูและก็เห็นผีดิบ!!!

ผีดิบคือผีที่ดิบๆยังไม่สุก.... คือคนตายที่ยังไม่ได้เผา

สภาพมันคือคนที่ตายไปไม่นานนัก แต่เน่าเปื่อยเลอะเทอะไปหมดแล้ว....

แต่เดินได้....

และกำลังเดินมาหาผม !

พวกมันมีหลายตัวมาก....บางตัวเดินออกมาจากป่า บางตัวไต่ลงมาจากต้นไม้ บางตัวผุดขึ้นมาจากพื้นดิน และบางตัวตลกมากกว่านั้น

ผมคงช็อกตายไปแล้วถ้าไม่เป็นความฝัน!!!!

แต่ในความฝัน ผมกลับไปคว้ากีต้าร์ออกมาแล้วเริ่มร้องเพลงที่คิดขึ้นทันทีทันใด

"หักคอผมก่อน แทะมันสมองมันมัน จากนั้นหักแขนขาออกมา ฉีกเนื้อแขนขา ขม้ำกิน แหวะท้องดึงเครื่องในมา รสโอชาอย่าแย่งกันกิน เล็บฉีกทิ้งไปให้สิ้น กินไปจะติดคอ"

พวกผีดิบหยุดฟัง และตบมือแบบพวกที่ไปฟังคอนเสิร์ต.... และ ENCORE ENCORE ENCORE!!!!!!!!!!!

ผมก็ร้องไปอีกหลายครั้ง

ก็ ENCORE ทุกที....

แต่ตาผมมองไปที่ขอบฟ้า?????

แล้วผมก็เห็นสิ่งที่รอคอย.... สิ่งใหญ่ที่เริ่มจากน้อยเริ่มปรากฏมา

นั่นคือแสงทองของอุษา ที่ทอดแสงทองผ่องอำไพ

พอแดดส่องพวกผีดิบก็กระเจิดกระเจิง.... จะกลับเข้าหลุม....แต่ไม่ทัน....

แสงแดดเผาผลาญพวกมัน ยุ่ยสลายกลายเป็นจุณ

แล้วผมก็ร้องเพลงอื่น.......

“เอก อี๊ เอ๊ก เอ็ก แสงทอง ส่องเมฆ ตื่นเทิดทูนหัว อย่ามัวหลับใหล ไวไวมาดู ฟ้าสีชมพู กลับกลายงามพลัน”

พิเศษ สังข์สุวรรณ

010326

พิเศษ สังข์สุวรรณ : เรื่องเล่า : เงาสามแสง

2008-03-03T08:07:00.000-08:00

เรื่องเล่า : เงาสามแสง : 6 ตอน

พิเศษ สังข์สุวรรณ : เรื่องเล่า : เงาสามแสง : 5

2008-02-29T05:12:00.000-08:00

เงาสามแสง 1
เงาสามแสง 2
เงาสามแสง 3
เงาสามแสง 4

ด้วยอานุภาพแห่งความรัก คืนนั้น “คุณพี่เธอ” ก็ลากผมกับไอ้อู๊ดไปที่บ้านจนได้ โดยอ้างว่าต้องไปอ่านบทประพันธ์หนังเรื่องนั้นที่บ้าน เอาออกมาไม่ได้ ............ เป็นความลับ

ระหว่างทางได้ยินแต่เสียงออดอ้อน .....”พี่อู๊ดฮะ ทานไอ้นี่มั้ย” ...... ”พี่อู๊ดฮะ ทานไอ้นั่นมั้ย” .......... “พี่อู๊ดฮะ ร้านนี้ก็อร่อยนะฮะ” ..... “พี่อู๊ดฮะ ชอบผลไม้อะไร”

ไอ้อู๊ดมันเลยตอบว่า ทุเรียน ........... รถจอดตลาดยอด บางลำพู ทันที

คืนนั้น ก็กินทุเรียนกันจนหนามขึ้นหน้า

ผมจะไม่เล่าถึงเรื่องของเขาสองคนนี่มากไปกว่านี้ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว .......... เอาเป็นว่า ผมเขียนบทให้ “คุณพี่เธอ” จนเสร็จ และไอ้อู๊ดก็ปลอดภัยดีก็แล้วกัน

เรียนจบ ผมก็ไปรับราชการทหารอยู่ต่างจังหวัดพักหนึ่ง แล้วก็กลับมากรุงเทพ ฯ รับ job เป็นคนแปลข่าวต่างประเทศบ้าง ทำงานโฆษณาบ้าง .........

จะว่าไปแล้ว อาชีพตรง ๆ ของผมคือการเขียนเพลง

ผมเขียนเพลงตั้งแต่อยู่มัธยม .......... เพลงเชียร์กีฬา

พอเข้ามหาวิทยาลัย ก็เขียนเพลงคณะ

แต่ที่ถนัดที่สุด คือเขียนเพลงจีบสาว

พอจบมา สันดานเดิมมันก็ไม่หาย

วันหนึ่ง ไปส่งเพื่อนขึ้นรถทัวร์ไปต่างจังหวัด ที่ท่ารถแถว ๆ สะพานหัวช้าง

ก็ไปนั่งคอฟฟี่ช็อป กินเหล้ารอเวลารถออก

กินไปกินมาก็ดันไปเห็นภาพสวย ๆ เข้า

แคชเชียร์สาว นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ มีไฟโคมอยู่ข้างหน้า เธออยู่ครึ่งหนึ่ง ระหว่างแสงโคมและความมืดข้างหลัง

เธอสวยบาดใจจนเลือดผมไหลเต็มอก

จากนั้นมา ผมก็ไปส่งเพื่อนไปต่างจังหวัดทุกคืน

ทั้งเพื่อนที่มีตัวตนและ ไม่มี

ในที่สุด สันดานเดิมก็ออกฤทธิ์

ผมก็เขียนเพลงให้เธอ

หนึ่งในสี่เพลง ชื่อ

“ฝืนไหวหรือ”

จับใจความดูก็แล้วกัน

“เห็นเธอเพียงแต่ในความฝัน” .......... ไม่หรอก เห็นด้วยตาเนื้อ ๆ นี่แหละ

“เห็นเธอหรี่ตาให้ฉัน” ...................... เธอคงเพ่งดูบิลมากกว่า

“เห็นรอยยิ้มของเธอเพื่อฉัน” ............. เธอไม่เคยมองผมเลย

“เห็นแต่ในความฝันละเมอ” ............... ใช่

“มิกล้าจะสบประสานสายตา” ............. เธอไม่มอง จะสบตาได้ยังไง

“มิกล้าจะเอ่ยวาจากับเธอ” ................ ก็โต๊ะมันอยู่ไกลนี่หว่า

“กลัวหัวใจจะพร่ำเพ้อ” ..................... ไม่ต้องกลัวหรอก เป็นบ้าไปแล้ว

“โอ้เธอ จะทำให้ฉันตาย” ........... ตายแน่ เธอมีแฟนตัวเท่าไดโนเสาร์

“แอบมองหน้าเธอด้วยหางชายตา”...

...... มองตรง ๆ ได้ไง ไดโนเสาร์มันนั่งประกบอยู่

“เธอหันกลับมาความกล้าก็หายไป”...... ที่หันกลับมาคือไดโนเสาร์

“แสนใกล้เหมือนใจเราอยู่เคียงกัน”...... ก็แค่สองสามโต๊ะคั่น

“แสนไกลเหมือนใครมาขวางกั้น” ....... ไดโนเสาร์ไง

“แข็งใจพอที่ฉันจะบอกเธอนั้น” ........... ความจริงไม่ได้บอก

“ฉันฝืนใจจะไม่รักเธอ” ...................... ตอแหล

แล้วผมก็ไปบันทึกเสียงที่ห้องศรีกรุง ซอยอโศก อัดแผ่นเสียงครั่ง โหลหนึ่ง แล้วแข็งใจเอาไปให้เธอแผ่นหนึ่ง แล้วไม่ไปอีกเลย เพราะเจ้าไดโนเสาร์มันมองผมเหมือนแฮมเบอร์เกอร์

***********

พิเศษ สังข์สุวรรณ : เรื่องเล่า : เงาสามแสง : 4

2008-02-28T08:34:00.000-08:00

เงาสามแสง 1
เงาสามแสง 2
เงาสามแสง 3
เงาสามแสง 4

เงาสามแสง

“รักคุณเข้าแล้ว 1”

ตอนผมใกล้ ๆ จะจบ ก็ได้รับการแนะนำให้รู้จักกับ “คุณพี่เธอ” คนหนึ่ง ซึ่งถ้าเอ่ยนามมาใคร ๆ ก็รู้จัก ..... เราไปคุยกันที่ร้านมิ่งหลี หน้ามหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตก๊งกระด๊กเก่าแก่ของพวกเรา

“คุณพี่เธอ” มาติดต่อให้ผมเขียนบทหนังให้เรื่องหนึ่ง แนวเรื่อง เธอมีอยู่แล้ว เป็นเรื่องเกี่ยวกับม้าแข่ง และผัวๆ เมียๆ หึงๆ หวงๆ อย่างที่เราเคยชินกับหนังไทย

ตอนนั้นมันใกล้จะสอบแล้ว ผมก็ไม่แน่ใจว่าจะทำให้เธอได้ทันเวลาที่กำหนดไว้หรือเปล่า แต่เธอเป็นนักพูดชั้นยอด เปลือกหอยแตกกระจายเต็มร้าน ผมก็เลยต้องรับปาก

ตอนนั้น ผมกลับไปอยู่กับป้าที่บ้านนางเลิ้ง มีเพื่อนรุ่นน้องไปอยู่ด้วยคนหนึ่ง เป็นหนุ่มหล่อล่ำชาวเหนือ (อย่าเข้าใจผิด)

ไอ้คนนี้ละ ที่มันฟันคิ้วผม จนต้องเย็บซะหลายเข็ม

มันไม่ได้ใช้มีดฟันผมนะ

มันใช้ฟันของมันฟันผม

เรื่องมันเกิดจากการเล่นเซปักตะกร้อ ผมเล่นหน้าซ้าย มันเล่นหน้าขวา แบ็คชงมา สูงสวย ต่างคนต่างกระโดดเข้าทำ ....... มันอ้าปากโหม่ง ผมก็เขกเข้าไปในปากมัน “เขก” คือการโหม่งสะบัดเพื่อความแรงและความคมของลูก .... ถ้ามันโดนตะกร้อก็จะได้แต้ม แต่เผอิญไปโดนฟันมันเข้า ก็เลยได้ซะหลายเข็ม .... ทำไมมันต้องอ้าปากโหม่งด้วยก็สุดจะเข้าใจ

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ป้าผมเขาก็พาผมกับเจ้านี่ไประยอง ป้าจะไปซื้อสินค้าที่นั่น

เราแวะพักกินข้าวกันชายทะเล แถว ๆ อ่างศิลากระมัง อยู่ ๆ เจ้านี่เขาก็เดินลงทะเลไป กวักน้ำขึ้นมาเข้าปาก แล้วก็เดินกลับมาบอกว่า

“เค็มจริง ๆ นั่นแหละ”

มันชื่อ “ไอ้อู๊ด” .... ....... หล่อ สาวคอเคล็ดก็แล้วกัน

เนื่องจากอยู่บ้านเดียวกัน ก็มักจะไปไหนด้วยกัน เพื่อจะกลับบ้านด้วยกัน และก็ไปนั่งมิ่งหลีด้วยกันในวันนั้น

“คุณพี่เธอ” ก็ “ปิ๊ง” ไอ้อู๊ดขึ้นมาอย่างโลกาวินาศ วันนั้น หัวใจสีชมพูว่อนเต็มร้าน

พิเศษ สังข์สุวรรณ : เรื่องเล่า : เงาสามแสง : 3

2008-02-26T06:56:00.000-08:00

เงาสามแสง 1

เงาสามแสง 2

เงาสามแสง 3

เย็นลงก็ยกโขยงกันไปอีก เพราะฉากนั้นยังค้างอยู่

ถ้าเป็นหนังเรื่อง “ผีตายซาก” จะเข้าบรรยากาศมาก

ครึ่งคืนแรก เขาก็ถ่ายดารานำจนเสร็จ

ครึ่งคืนหลัง ถ่ายพวกตัวประกอบทั้งหลาย ..... พวกผีตายซากก็เริ่มมีชีวิตชีวา

โดยปรกติ พวกเราก็ออกจะเว่อร์ ๆ อยู่แล้ว พอเข้ากล้องก็กลายเป็นซุปเปอร์เวอร์ ซึ่งก็ตรงกับสิ่งที่เขาต้องการ

ถ้าใครดำดินหรือเหาะได้ มันคงทำไปแล้ว.

พอใกล้เข้าก็มาถ่ายฉากมีเรื่องชกต่อยกันในงาน

มั่วกันน่าดู เพราะไม่รู้ใครเป็นพวกใคร หันไปเจอใครก็ใส่กันแหลก

สุดท้ายก็แพ้ราบคาบ สลบกันหมด พระเอกชนะ

คัทสุดท้ายเป็นคัทที่ยาว ... พระเอกต้องมาปราบพวกที่เหลือให้น็อคให้หมด ...... แล้วพระเอกก็เดินดูผลงาน มีนางเอกมาประคบประหงม

เขากำลัง in the mood กันอยู่ โดยมีพวกวายร้ายสลบเหมือดเป็น background อยู่ๆ ไอ้ผี (เป็นคน เป็นเพื่อนผม) ที่ต้องทำเป็นสลบไม่สมประดีอยู่ ก็ลุกขึ้นมายืนยิ้มแป้น เหมือนจะถามว่า “ผมเล่นดีไหม”

ก็เลยต้องถ่ายใหม่ทั้งคัท และไอ้ผีก็แทบกลายเป็นผี เพราะ...

โธ่ ! ชื่อมันก็บอกอยู่แล้ว .... ผีมันก็ต้องหลอกเอาบ้างซี่ จะให้มันอยู่เฉย ๆ ได้ยังไงกัน

ได้เงินมา 400 บาท สมัยก่อนมันก็มากโขอยู่นะ

ไปซื้อผ้ามาตัดเสื้อ พาแฟนไปเที่ยว เลี้ยงกันระเบิดเถิดเทิง

เป็นเงินก้อนแรกที่ทำด้วยน้ำพักน้ำแรงและความหน้าด้านของตัวเอง ..... คุยกันไม่จบไปสองเทอม

พอ “เป็ดน้อย” เข้าโรง ก็แห่กันไปดู

“ไอ้พูน” ควงแฟนใหม่ สาวธรรมศาสตร์ไปรอบปฐมทัศน์เลย .... มันบอกแฟนมันว่ามันเป็นดาราหนัง จะพาไปดู

พอถึงฉากงานเลี้ยงมันก็ชี้ให้แฟนมันดู ..... เสียงสั่นกระเส่าด้วยความตื่นเต้น

“นั่นไง ๆ พี่เอง เห็นไหม”

“ไหนคะ”

“นั่นไง ที่อยู่ข้างหลังเปาบุ้นจิ้นน่ะ”

“ไหนคะ ไม่เห็นมีใครหน้าเหมือนพี่เลย”

“นั่นไง ดำ ๆ ข้างหลังเปาบุ้นจิ้นน่ะ”

“ไม่เห็นเลยค่ะ เห็นแต่หมี”

“ก็หมีนั่นแหละ พี่แหละ เล่นเก่งมั้ย”

ไอ้พูนมันแต่งแฟนซึเป็นหมี ..... ใส่ชุดหมี และครอบหัวหมีไว้ทั้งหัว แล้วก็เดินตะกายแขนไปมา เปะๆปะๆ เพราะเขาไม่ได้เจาะตาไว้ให้

นั่นแหละ ที่มันพาแฟนใหม่ ไปดู “ความเป็นดาราหนัง” ของมัน

พิเศษ สังข์สุวรรณ

พิเศษ สังข์สุวรรณ : เรื่องเล่า : เงาสามแสง 2

2008-02-23T05:15:00.000-08:00

เงาสามแสง 1

เงาสามแสง 2

เงาสามแสง 3

อยู่ปีหนึ่งก็เป็นจ๋องกรอดไปตามระเบียบ .... ระบบอาวุโลที่ศิลปากรแรงมาก แต่อบอุ่นดี น้องใหม่เป็นเหมือนไข่ในหิน ..... แต่เป็นหินที่มีอุ้งมือและฝ่าเท้า .... ไม่แตกไประหว่างทางก็ดีถมแล้ว

แต่พอขึ้นปี 2 ก็เริ่มซ่าได้

จิตวิญญาณของ “คนหนัง” ก็สามารถแผ่ออกตามสิ่งแวดล้อม ..... ศิลปากรคือมหาวิทยาลัยศิลปะ และเปิดโอกาสให้แสดงออกเสมอ ... ไม่มีวันหยุด.

ผมเริ่มทำ Modern Dance ครั้งแรก และทำมาตลอดจนจบการศึกษา

“ผีคนหนัง” เข้ามาแรกอยู่ในจิตวิญญาณอย่างไม่มีก้านมะยมหรือน้ำมนต์ไหนจะมาไล่ออกได้อีกแล้ว.

ที่เล่าให้ฟังคร่าว ๆ ก็เพื่อจะปูพื้น ... เพื่อรู้จักกันไว้ .... ต่างคนต่างจะได้ไม่เอ๋อ ซึ่งกันและกัน

เข้าหัวเรื่องกันดีกว่า ............ “เป็ดน้อย”

“เป็ดน้อย” เป็นเรื่องของคน ไม่ใช่เรื่องของลูกเป็ด

เป็นชื่อหนังของอัศวินภาพยนตร์ ในพระองค์ชายใหญ่ ............. พระวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคลฯ

ดาราแสดงนำจำไม่ได้แล้ว ดูเหมือนจะเป็น ไชยา สุริยัน กับสุนิสา พัฒนุช จำผิดจำถูกเขียนผิดเขียนถูกก็ขออภัยไว้นะครับ

วันหนึ่ง ท่านอาจารย์ไขศรี ก็เดินเข้ามาบอกในชั้นเรียนว่า ใครอยากจะไปแสดงหนังเป็นตัวประกอบบ้าง มีค่าตัว 200 บาท ต่อวัน คงเข้าฉากประมาณ 2 วัน

ยกมือกัน พรึ่บ เหมือนฝ่ายรัฐบาลในสภา ฯ เลย

พอถึงวันเวลา เราก็ยกโขยงกันไปที่โรงถ่ายอัศวิน หนองแขม เป็นฉากกลางคืน งานปาร์ตี้แฟนซี สนุกสนานและมีบู๊ ตีกันในงาน ....... พระเอกชนะ ตามปรกติ

ไปถึงเขาก็ให้ไปหาเครื่องแต่งตัวแต่งแฟนซึกันเองที่ห้องเก็บเครื่องแต่งตัว .... ก็มัน ชาวศิลปากรเขาละ ลูกัสมาเห็นจะอาย

ผมกับเพื่อนสองสามคน โดนคัดตัวมานั่งโต๊ะเลี้ยง .... เป็นแขกมาในงาน ไม่ต้องแต่งแฟนซี เป็นพวกพระเอก

แสดงว่าหล่อน่าดูเหมือนกันนี่หว่า เรา

พอพร้อมแล้วก็เริ่มถ่ายทำ

2 ทุ่ม ยันหกโมงเช้า

เพิ่งรู้ว่าถ่ายหนังนี่มันน่าเบื่อแค่ไหน ถ้าเราไม่ได้เป็นทีมงานถ่ายทำ

ดีหน่อยที่บนโต๊ะ มีเหล้า มีเบียร์จริง ๆ ให้กิน

พระองค์ชายใหญ่ท่านมีน้ำพระทัยดี

ก็เลยเบื่อน้อยกว่าไอ้พวกแต่งแฟนซีเดินไปเดินมา เดี๋ยวก็เปาบุ้นจิ้นมาขอเหล้าอีกหนึ่ง .... เดี๋ยว ๆ ทศกรรณฑ์ก็มาขออีกหนึ่ง ........ เดี๋ยว ๆ โซโร ก็มากระซิบขอบุหรี่ .... เดี๋ยว ๆ มารี เดอ อังตัวเนท ก็มาจ๊ะจ๋า อยากกลับบ้าน ......... สารพัดสารพัน

คืนนั้นทั้งคืนไม่ได้ถ่ายสักช็อตหนึ่ง ..... เมาตาลาย เขาต้องถ่ายตัวแสดงนำก่อน .... ตัวประกอบก็เห็นไกล ๆ เป็นตัวประกอบ อย่างที่ตัวประกอบเป็น.

เช้ากลับมหาวิทยาลัย นอนกันเกลื่อน เหมือนศพในทุ่งคุรุเกษตร

เงาสามแสง 3

พิเศษ สังข์สุวรรณ : เรื่องเล่า : เงาสามแสง

2008-02-20T05:04:00.000-08:00

บทแรก

เงาสามแสง

“เป็ดน้อย”

คนเราย่อมมีความใฝ่ฝันแตกต่างกันไปต่างๆนานา มีความใฝ่ฝันสารพัด แล้วแต่สิ่งแวดล้อมจะชักนำไป

ความใฝ่ฝันแรกของผมเท่าที่นึกออกก็คือ จะหาวิธีอย่างไร ที่จะเป็นอมตะ ......... คือ ไม่ตาย

แต่พอนานๆ ไป ก็รู้ว่าฝันเฟื่อง ... ถ้าฝันต่อจะเป็นบ้า !

แล้วก็มาฝันที่จะเป็นหมอ เพราะเก่งดีและได้ช่วยชีวิตคน

แต่วิชาคำนวณของผมมันเลิศล้ำเกินไป ... ได้ 7/100 ความฝันของนายแพทย์ก็เลยเป็นโคม่า เข้าไอซียูไปตามระเบียบ

แล้วก็ฝันอีกหลายอย่าง อยากเป็นทหาร อยากเป็นทูต อยากเป็นฮีโร่อย่างโรบินฮู้ด ... จำไม่ได้ว่าอยากเป็นผู้หญิงหรือเปล่า

แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่มันเร้นลี้เข้าไปอยู่เบื้องหลังความใฝ่ฝันมาตลอดโดยไม่รู้ตัว .... คือความเป็น “คนหนัง?”

“คนหนัง” หมายความว่าเป็นคนทำหนัง จะโดยสาขาอะไรก็แล้วแต่ แต่เป็นคนหนังก็บรรลุความใฝ่ฝ้นแล้ว

ผมเรียนหนังสือในช่วงซีเครียดของชีวิตที่โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา .... ก็คงพอจะรู้อยู่มั้งว่า นักบวชเขาเข้มงวดอย่างไร

แต่เขาก็มีหนังจอใหญ่ให้ดูทุกวันพฤหัส ที่ศาลเฉลิมกว้างของเรา

จากวันพฤหัสไปถึงวันพุธต่อมา เรื่องราวของหนังที่ดูมาก็เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์หรือกล่าวถึงมาโดยตลอด

พอหลาย ๆ อาทิตย์ หลาย ๆ เดือน หลาย ๆ ปี เข้า เรื่องราวก็ทับถมกันเป็นกองพะเนิน

มันก็ซึมเข้าไปโดยไม่รู้ตัว

พอจบ ม.8 ปฏิกิริยาก็เกิดขึ้น

เพราะต้องคิดแล้วว่า เมื่อจบแล้วจะเรียนอะไรต่อ

มีความคิดอยู่อย่างเดียวเท่านั้น ว่าจะเรียนอะไรต่อ

จะไปเรียน Drama ที่ U.C.L.A. (University of California Los Angelis)

ก็ติดต่อเขาไป เพื่อศึกษาระเบียบการและ I Twenty.

สอบ ม.8 เสร็จ ก็หน้าบานไปแจ้งความจำนงกับพ่อ

พ่อก็ไม่ว่าอะไร แต่ให้ลองสอบมหาวิทยาลัยเมืองไทยดูก่อนซิ .... caliber ถึงหรือเปล่า

ก็เลยไป entrance คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร เพราะชอบศิลปากร และเป็นคณะเดียวที่ไม่มีคำนวณและวาดรูป

ดันสอบติด ... ที่หนึ่งเสียด้วย

เอาผลสอบมาโชว์ให้พ่อดูอย่างภาคภูมิใจ

เตรียมตัวตั้งใจจะแพ็กกระเป๋าไปอเมริกา

พ่อเรียกไปหา และพูดสั้น ๆ

“สอบได้แล้วก็เรียนไปสิ จบแล้วค่อยไปเรียนต่อก็ได้ ไปตอนนี้ไกลหูไกลตา จะเสียผู้เสียคน”

ก็เลยกลายเป็นนักโบราณคดี ป่าดงพงพีเราก็กล้านอน นอนไปซะห้าปี

นับว่าเป็นบุญคุณของพ่ออย่างใหญ่หลวง

เพราะสามารถมีทุกอย่างเท่าที่มีอยู่ในขณะนี้ได้

ครูบาอาจารย์ สถาบัน เพื่อน ความรู้ และความเข้าใจในกำพืดของตนเองและเพื่อนร่วมชาติ

สิ่งนี้จะหาไม่ได้ ถ้าไปเรียนที่ U.C.L.A.

คนเรานั้นถูกลิขิตมาแล้ว ตามดวงดาวและผลกรรม

ยังมีต่อ...

เงาสามแสง 2

พิเศษ สังข์สุวรรณ : อัสสัมชัญศรีราชา

2008-02-19T03:07:00.000-08:00

พิเศษ สังข์สุวรรณ : โบราณคดี

2008-02-15T09:30:00.000-08:00

ครึ่งบาทโบราณคดี

คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นคณะที่ 3 ที่สถาปนาขึ้นมาต่อจากคณะจิตรกรรม ประติมากรรมฯ คณะสถาปัตยกรรมไทย(นามแรกเริ่ม) โดยแนวความคิดทางด้านศิลปะ การอนุรักษ์ศิลปะวัฒนธรรมและสิ่งที่เกี่ยวข้องทั้งหมดของชาติ เพื่อเสริมสร้างต่อไปและสงวนรักษาเอาไว้เป็นสมบัติและคุณลักษณ์ของชาติ โดยท่านศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี
มีอาจารย์นักปราชญ์ราชบัณฑิตย์หลายท่านเข้ามาประสิทธิ์ประสาท ตั้งแต่ก่อตั้งมาจนถึงปัจจุบัน สร้างผู้เรียนรู้ได้และปฏิบัติได้มากมายนับจนถึงปัจจุบันนี้เป็นเวลา 50 ปี ครึ่งศตวรรษ ถ้าเป็นเงินบาทก็ครึ่งบาท
ในการปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนกับคน มันก็คงมีทั้งยากและง่ายแล้วแต่ใครเจอใคร มองหน้ามองตาฟังซุ่มเสียงก็อาจจะพอเข้าใจได้ แต่การมองกระจกเงาจะมองได้ยากกว่า เพราะเรามักจะอยากให้ภาพที่สะท้อนออกมานั้น ดูดีกว่ารูปที่อยู่นอกกระจก ซึ่งก็เป็นวิสัยธรรมดาทั่วไป

การศึกษาในคณะโบราณคดีก็เหมือนการมองกระจก ต่างกันเพียงแต่ว่า ภาพที่เห็นในกระจกนั้นมันไม่ใช่ภาพของคนที่ยืนส่องอยู่ แต่เป็นภาพการแต่งงานของพ่อแม่ของคนที่ยืนส่องอยู่ มันอยู่ที่ใครจะเห็นหรือไม่เห็นเท่านั้นและเห็นแล้วมีประโยชน์อะไร
คนหนึ่งคนก็มีความคิดเห็นเป็นอย่างหนึ่งหรือหลายอย่างก็ได้ แล้วแต่จะเพ้อเจ้อหรือจริงจังมากแค่ไหน มีอะไรก็เปิดประตูเข้ามาแล้วกัน คุยกันได้เสมอ เพียงแต่ว่าเลี้ยงกาแฟไม่ได้เท่านั้นเอง... เพราะเดี๋ยวไฟช๊อตอินเทอร์เนท

โดย พิเศษ สังข์สุวรรณ [10 ก.พ. 2548 , 15:05:35 น.]

พิเศษ สัีงข์สุวรรณ : HAPPY VALENTINE

2008-02-13T09:17:00.000-08:00

PISET SUNGSUWAN : RESUME

2008-02-11T08:28:00.000-08:00

ชื่อ-ยศ

ร.ต.พิเศษ สังข์สุวรรณ

เกิด : 9 สิงหาคม 2491

ตาย : 1 กุมภาพันธ์ 2551

การศึกษา

ร.ร.อนุบาลละอออุทิศ
ร.ร.นันทนศึกษา
ร.ร.อัสสัมชัญศรีราชา
คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
ได้รับเลือกเป็นศิษย์เก่าดีเด่นของมหาวิทยาลัยศิลปากร ปี 2535 และ 2542
ร.ร.นายร้อยพระจุลจอมเกล้า นรพ.รุ่น 5
ร.ร.ทหารม้า ศูนย์การทหารม้า

รับราชการ

รับราชการ ม.2 พัน 6 กองพลทหารม้า

อาชีพอิสระ

* เพลงโฆษณา
- TOYOTA COROLLA, COKE, TFB, ELFE, BP,
- หมากหอมเยาวราช, เส้นหมี่ไวไว ฯลฯ
* เพลงประกอบภาพยนตร์ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นภาพยนตร์ของ มจ.ชาตรีเฉลิม ยุคล
- รักคุณเข้าแล้ว, ทองพูน โคกโพธิ์, กาม, ถ้าเธอยังมีรัก, เพื่อน,
- มือปืน, คนเลี้ยงช้าง, สาละวิน, เสียดาย, กล่อง ฯลฯ
* เพลงประกอบสารคดี มากมายหลายเรื่อง

* งานกำกับ

- ปี 2536 สารคดีชุด "อยุธยามรดกโลก"

- ปี 2537 "ศิลปะการต่อสู้" ของบริษัท JSL

ผลงานดีเด่น

* ภาพยนตร์ "ถ้าเธอยังมีรัก"
รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ เพลงและดนตรีประกอบ
* ภาพยนตร์ "มือปืน"
รางวัลตุ๊กตาทอง เพลงและดนตรีประกอบ
* ภาพยนตร์ "คนเลี้ยงช้าง"
เพลงและดนตรีประกอบยอดเยี่ยม
จากสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ
* มิวสิควิดีโอ "อย่าลืมน้องสาว" ของวงนกแล
มิวสิควีดีโอยอดเยี่ยม
* เพลง "LET ME BE YOUR HOUSEWIFE ROBOT"
รางวัลดีเด่นจาก สยามป๊อปซองเฟสติวัล
* ละครโทรทัศน์ "พรุ่งนี้ไปทำงานไม่รู้จะได้กลับบ้านหรือเปล่า?"
รางวัลเมขลา
* เพลงโฆษณา ชุด "ผึ้ง" ของธนาคารกสิกรไทย
รางวัลประราชทานจาก สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ

ภาพยนตร์สารคดี

* โครงการเลี้ยงสัตว์ พระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
* สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ กับโครงการศิลปาชีพ
* โครงการแพทย์อาสาในสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
* กองพลรบพิเศษที่ 1
* ยุทธวิธีของตำรวจ
* มูลนิธิ สืบ นาคะเสถียร
* การประชุมกีฬาทหารโลก ณ กรุงปักกิ่ง
* สารคดี ขอบฟ้าสยาม
* สารคดี อยุธยามรดกโลก
ฯลฯ

ความมุ่งหมายในชีวิต
"ถ่ายทอดความรู้และประสบการณ์ให้คนรุ่นต่อไป"

PISET SUNGSUWAN : RESUME

2008-02-11T08:22:00.000-08:00

ชื่อ-ยศ
เกิด
ตาย

การศึกษา

อาชีพ

ประกอบอาชีพส่วนตัว

ผลงานดีเด่น

ร.ต.พิเศษ สังข์สุวรรณ

9 สิงหาคม 2491

1 กุมภาพันธ์ 2551
ร.ร.อนุบาลละอออุทิศ
ร.ร.นันทนศึกษา
ร.ร.อัสสัมชัญศรีราชา
คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
ได้รับเลือกเป็นศิษย์เก่าดีเด่นของมหาวิทยาลัยศิลปากร ปี 2535 และ 2542
ร.ร.นายร้อยพระจุลจอมเกล้า นรพ.รุ่น 5
ร.ร.ทหารม้า ศูนย์การทหารม้า

รับราชการ ม.2 พัน 6 กองพลทหารม้า

· เพลงโฆษณา
- TOYOTA COROLLA, COKE, TFB, ELFE, BP,
- หมากหอมเยาวราช, เส้นหมี่ไวไว ฯลฯ
* เพลงประกอบภาพยนตร์ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นภาพยนตร์ของ มจ.ชาตรีเฉลิม ยุคล
- รักคุณเข้าแล้ว, ทองพูน โคกโพธิ์, กาม, ถ้าเธอยังมีรัก, เพื่อน,
- มือปืน, คนเลี้ยงช้าง, สาละวิน, เสียดาย, กล่อง ฯลฯ
* เพลงประกอบสารคดี มากมายหลายเรื่อง

ภาพยนตร์สารคดี

ความมุ่งหมายในชีวิต
"ถ่ายทอดความรู้และประสบการณ์ให้คนรุ่นต่อไป"

วันนี้มี UPDATE ข่าวสาร

2008-02-10T07:59:00.001-08:00

สวัสดีค่ะ

วันนี้มี update หน้า ข่าวสาร แวะดูกันหน่อยนะคะ

เป้า
10 กพ. 2551

ข้อเขียน

2008-02-09T12:09:00.000-08:00

One Night

When the sun softly glows

At the edge of the sky

I open my eyes

And see your smile in your sleep

Keep wondering what’s your dream

Your wondering in heaven’s stream

Or somethings else it does seems

On your dream of me

I softly kissed your cheeks

Little by little I snenk

But may be you’re cold

So I covered you with a blanket (that) I can seek

I stroll around the street

Supported by my own feet

Drink some wine

But I don’t know why ….. I miss you

Piset Sungsuwan

000908

ติดตามข้อเขียน-ข้อคิด ที่ พี่ต้า มีไว้ตามเศษกระดาษ
เศษสมุด - ฝาผนัง - ดังว่า ได้ต่อไปเรื่อย ๆ นะคะ

จะค่อย ๆ ใส่เข้ามา

เป้า

ส่วนเรื่องการรักษาพยาบาลนั้น คงจะไม่เขียนต่อแล้ว เพราะหมดประเด็นไปแล้ว

080209

พิเศษ สังข์สุวรรณ : THE GOD AND ME!!!

2008-02-09T11:18:00.000-08:00

I บ้านพิษณุโลก

บ้านพ่อแม่ ทำฟาร์มไก่...

บ้านป้าก็ทำฟาร์มไก่ .. แต่ขันคนละอย่างกัน...

ถ้าป้าอยู่บ้าน ... ป้าจะเอาฉันไปเลี้ยงเสียทั้งวัน....

ตกเย็น-กลางคืน จึงส่งคืนแม่ .....

แม่มีน้องอีกสองคน (ตอนนั้น) ก็เท่ากับป้าช่วยลดภาระการเลี้ยงดูให้แม่ ....

ป้าเลี้ยง แต่ไม่ได้ดูตลอด ....

ป้าต้องออกไปทำธุระต่าง ๆ นอกบ้าน ......

พอรู้ว่ายายผิวเป็น T.B. ยายผิวก็โดนอาการของโรคอัปเปหิออกจากบ้านไป !......

แต่ไม่ก่อนที่จะเอื้อเฟื้อหางเลขโรคชื่อฝรั่งนั้นให้ฉันไปแว่บหนึ่ง !!

นี่แค่หางเลขนะจ๊ะ !!!!!!!

ก็คือ Admit ฉันเข้าโรงพยาบาล Mission ไปเลย...

เป็นอย่างนั้นทุกวันไป .... จนหายดี !! ซึ่งก็กินเวลาหลายเดือนอยู่ ......

สวนนั้นมีชื่อที่ตั้งไว้ ... แต่ฉันไม่ทราบว่าชื่ออะไร ....

โต ๆ ขึ้นมา ก็เรียกขึ้นเองว่า .... “สวนเทพเจ้า”…….

โตขึ้นมาอีก ... เรียนหนังสือมากขึ้นอีก ก็เรียกว่า … “EDEN OF THE GODS”……

แหม ! เด็กกับงู ..... ยิ่งดูยิ่งเข้าใกล้ !! ….

หากจะเล่าให้ฟังด้วยมุมมองอื่น ก็มีอะไรแค่นิด ๆ หน่อย ๆ

มันอาจออกไปทางจิตศาสตร์ หรือมิติจักรวาลสักเล็กน้อย ใคร่ฟังก็ฟังไว้ ....

ฉันสอบ Entrance เข้าคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากรได้ ... และเรียนจนจบ .....

นั่นแหละ คือ วงรอบอีกวงของการพบกัน .....

ระหว่างฉัน .... กับ เทพเจ้า .......

เรื่องนี้เขียนประมาณเดือนเมษายน ๒๕๕๐ ขณะพักรักษาตัวที่ รพ.เจ้าพระยา

II. THE GODS AND ME

Fri, May 04, 2007

ก็เสร็จเจ้าหัวจุกจอมซนน่ะซี .... จะเหลือเรอะ !!.....

ณ อาหารกลางวัน ของวัน ๆ หนึ่ง ... ก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้ในที่สุด !! …..

PISET SUNGSUWAN : SONG CREATOR : พิธีส่งและเคลื่อน 7 กพ. 2551

2008-02-07T10:12:00.000-08:00

วันนี้ น้อง ๆ มาร้องเพลงส่งกระหึ่มก้อง ศาลา
พร้อม นักร้องกิติมศักดิ์ ทบทวนเพลงแห่งความหลัง

ก่อนวางดอกไม้แดง อำลา...

ตอนนี้ พี่ต้ายืนเต๊ะท่า อยู่ ที่ศาลาลิ้มไพบูลย์ ชั้นบน นะคะ
เข้าประตู ศาลาสวด แล้วอยู่ศาลาแรก ซ้ายมือ

เข้าเยี่ยม คุย และปรึกษาหารือได้ ตามปกติ...

งานเลี้ยงได้เวลาเลิกลากันแล้ว
เจ้าภาพขอ กราบขอบพระทัย ในพระกรุณา
กราบขอบพระคุณ ในความกรุณา ของทุกท่านเป็นอย่างสูง

พวกเรารู้สึกซาบซึ้ง ในความรักที่ทุกท่านมีให้พี่ต้า
และยินดียิ่ง ที่ได้มีโอกาสร่วมความรู้สึก รัก อาลัย ด้วยกัน

งานพิธีฌาปนกิจ จะมีขึ้นดังนี้

วันเสาร์ ที่ 10 พฤษภาคม 2551
ทำพิธีสวดพระอภิธรรม เวลา 19.00 น.
วัดมกุฎกษัตริยาราม

วันอาทิตย์ ที่ 11 พฤษภาคม 2551
เวลา 11.00 น. ถวายภัตตาหารเพล
และเทศน์ 1 กัณฑ์
เวลา 17.00 น. ฌาปนกิจ

Filmmaking

From Wikipedia, the free encyclopedia

Stages of filmmaking

Filmmaking consists of five main stages:

Development. The script is written and drafted into a workable blueprint for a film.

Pre-production. Preparations are made for the shoot, in which cast and crew are hired, locations are selected, and sets are built.

Production. The raw elements for the finished film are recorded.

Post-production. The film is edited, sound effects, music and any computer effects are added, and the film is completed.

Sales and distribution. The film is picked up by a distributor and reaches its audience.

toyota

2008-02-07T10:07:00.000-08:00

พี่ต้า อรหันต์ศิลปิน
ไปเถอะครับร่างกายที่ต้องการที่อยู่ใหม่ ที่ที่ไม่ต้องการยา ไม่ต้องการหมอ
(แต่มีเบียร์ให้กิน)
แต่ที่ไม่ได้ไป คือชื่อพี่ต้า (โตโยต้า) พิเศษ สังข์สุวรรณ
และงานของพี่ ทั้งซึ้ง ทั้งหวาน ทั้งขมปนฟองเบียร์ (เมาดีจัง)
มีมากมาย เป็นเพลงนั้นมีมากกว่าอื่นใด
มาลัย ใบจันทน์ แววมยุรา ที่ซาบซึ้งกินใจ
เพลงฝรั่งพี่ต้าก็แต่งได้ไม่น้อยหน้า เพลงนี้ไพเราะมากๆ
แต่งนานมาแล้ว และลงโฆษณาในทีวีอยู่นาน
มีเนื้อมาฝากด้วยครับ

ชื่อเพลง Corolla

The sunrise, Days come with the Sunshine
Let’s drive in the Sunlight
Smooth and calm as clouds in the sky

Call my name, take my hand
and drive me to somewhere, we are free
Nobody else, just you and me
And the world where beautiful people share our smiles

Toyota, Corolla ………..

พี่ต้าที่เกิดมาเป็นตัวเป็นตนได้ด้วยรถโตโยต้า
และก็ได้มาแต่งเพลงประกอบโฆษณาให้กับโตโยต้า ชุด โคโรล่า

โตโยต้า ถามว่า จะคิดค่าเพลงเท่าไหร่
(โฆษณาชุดนี้แพร่หลายออกไปประเทศต่างๆหลายประเทศ)

พี่ต้าบอกว่าเรียกค่าทำเพลงเป็นเงิน 4,400 บาท
(ตอนนั้นพกปืนมารับเงินค่าจ้างด้วย เป็นปืนพก .44 ....ไม่รู้จะเรียกค่าเพลงเท่าไหร่ ก็เลยชูนิ้วไป ยื่นทำเป็นสี่นิ้วเบิ้ลสองครั้ง)
ทางบริษัทเตรียมตัวจะเขียนเช็คให้ 4 หมื่นบาทแล้ว
แต่พี่ต้าใจร้อน คงหิวเบียร์มั้ง เลยรีบบอกไปพร้อมกับ 4 นิ้วที่โชว์ไปว่า 4 พัน 4 บริษัทรีบควักตังค์ให้ทันที
แต่ตอนนั้นก็เป็นจำนวนมากเหมือนกัน
ได้ไปทั้งเลี้ยงเหล้าเพื่อนๆน้องๆ และแจกจ่ายอีกด้วย

คงต้องไปค้นหาเพลงนี้มาฟังกันเองนะ
เพราะมากมาก ไม่นึกว่าเป็นฝีมือคนไทย

ขอโทษด้วยนะครับที่ผมชอบแซวพี่ต้าแม้ยังอยู่เป็นคน
และแม้กระทั่งไม่อยู่ เป็นผีไปซะแล้ว

ด้วยความรัก
ผมรักพี่ต้าเสมอ

ปล.ยกโทษให้ผมด้วย อย่าลุกขึ้นมาหลอกผมเลย
เดี๋ยวผมจะให้พี่ต้าแต่งเพลงให้อีกนะครับ

จากคุณ : Boran 22 - [ 6 ก.พ. 51 14:40:53 A:203.152.58.121 X: ]

งานเลี้ยง 7 กพ. 2551

2008-02-07T09:54:00.000-08:00

งานเลี้ยง 7 กพ. 2551

วันนี้ หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล เสด็จเป็นองค์ประธาน

ทำบุญ 7 วัน

2008-02-07T01:00:00.001-08:00